Om in de geest van The Twilight Saga: New Moon te blijven. Iedereen die het vervolg op Twilight zag zal de verwijzing wel begrijpen.

“Beste Alice,

The Twilight Saga: New Moon is ruim twee uur lang kijken naar een verveeld tienermeisje dat moet kiezen tussen een aaibare weerwolf en een glittervampier. De dialogen zijn ongemakkelijk, de acteurs leveren onverschillig spel, Kristen Stewart en Robert Pattinson stralen één en al weerzin uit. Slaapwandelaars die graag wakker willen worden.

En weet je, beste lieve Alice, wat ik het allergrappigste vind? The Twilight Saga: New Moon wil zo graag serieus worden genomen, met zijn tienerliefde en puberperikelen, maar struikelt over de dwaze uitwerking. Ik kreeg oprecht de indruk van een parodie. Komedie in de stijl van Jim Abrahams en Jerry en David Zucker. Ik heb zeker ook gelachen. Ik denk alleen niet dat dat de bedoeling was.

Lieve beste Alice, het is bijna tragisch. Hoe Stewart en Pattinson de emoties eruit proberen te krijgen. Hoe Michael Sheen er ook maar het beste van maakt. Hoe The Twilight Saga: New Moon zichzelf op de tong bijt en hardnekkig de pijn negeert. Een ramp waarvan niemand wil toegeven dat het een ramp is. Doodvermoeiende duffe ellende zonder een sprankje energie.

En Alice, ik herhaal het nog maar even: The Twilight Saga: New Moon duurt ruim twee uur.

Godallemachtig.”

Mijn Letterboxd-oordeel: 1.5/5

The Twilight Saga: New Moon op IMDb.