“Hier hebben wij de klok en in Afrika hebben wij de tijd.” Tegeltjeswijsheid voor in de woonkamer. Of de wc. Een zin om de schijn van filosofische diepgang te suggereren. Geschikt voor iedere discussie. De woorden komen uit de koker van Frank Houtappels en Linda de Mol en worden uitgesproken in Gooische Vrouwen II, een komedie zo luchtig als de zomertemperaturen van dit moment.

Houtappels en de Mol hebben meer smakelijke dialogen en oneliners geschreven, geen één is zo beeldend en scherp als over Afrika en de tijd.

Het is ook een geinig zinnetje. Een klein lachspiegeltje, waarin spot en ernst gecombineerd worden. Ik heb het nota bene in mijn zinnen-archief genoteerd. Een absurdistisch kleinood waarvan je toch heel eventjes denkt “wordt hier nou iets slims gezegd of neemt Gooische Vrouwen II mij nu in de maling?” Wedden dat er meerdere takes nodig waren voor Tjitske Reidinga het bloedserieus over haar lippen kon laten komen?

Ik zie wel voor mij hoe Houtappels en de Mol dit juweeltje na lang brainstormen en zwoegen op papier zette en elkaar uitgeput maar voldaan een high-five gaven. Na nachten van doorhalen en heel veel cafeïne hadden ze goud gevonden. Een onverwacht creatieve climax. Het hoogtepunt was binnen.

Nu de rest nog.

Helaas wordt het ironie-niveau van Afrika en de klok slechts mondjesmaat gehaald.

Dat ene moment komt Gooische Vrouwen II in de buurt van vier sterren. Ik hou het op drie.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.0 sterren dus.