Spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… spoilers… 

Het echte venijn van The Wicker Man, de culthorror uit 1973 met Christopher Lee als de kwaadaardige sekteleider Summerisle, zit hem voor mij in het einde, zo net voor de beroemde finale. De brave en diepgelovige agent Howie moet op een obscuur eilandje de vermissing van een meisje onderzoeken als hij opgepakt wordt door de eilandbewoners. 

Om de nieuwe oogst veilig te stellen gaan ze hem offeren aan de Goden. In paniek wendt Howie zich tot Summerisle: “If the crops fail, Summerisle, next year your people will kill you on May Day.” En tegen de eilanders roept hij: “Don’t you see that killing me is not going to bring back your apples?”

De waarschuwingen krijgen niet eens zoveel aandacht, maar blijven wel degelijk hangen. Bedoeld of onbedoeld impliceert The Wicker Man hiermee het begin van een jaarlijks offerritueel, waarbij steeds een nieuwe eilandbewoner op de brandstapel wordt gegooid. Net zolang… tot er kinderen worden geofferd? Summerisle aan de beurt is? Er een doodse stilte over het eiland hangt?

The Wicker Man heeft met de bijzondere verkleedpartijen en paganistische rituelen en symbolen nog veel meer zinsbegoocheling te bieden. Maar het idee van een genocide, van een angstcultuur die heel veel levens zal eisen, is misschien nog wel beklemmender dan een gemeenschap in de ban van een doorgedraaide sekteleider. Ergens op een eilandje, ver verwijderd van de maatschappij, voltrekt zich stilletjes een humanitaire ramp. De kans op verlossing is minimaal.

Hier had ik nou graag een vervolg op willen zien.

Op mijn Letterboxd heb ik – heel verrassend – hetzelfde oordeel beschreven, maar dan wat beknopter.