Lady and the Tramp gaat over het ontdekken van de grillige buitenwereld, voor jezelf opkomen, vergeving, nieuw leven, ratten met gele ogen en honden die hun reukvermogen zijn kwijtgeraakt, maar als je iemand naar Disneys hondenavontuur vraagt zal iedereen verwijzen naar die ene scène: Lady en The Tramp die onder romantisch gitaargetokkel spaghetti met gehakballetjes eten.

Per abuis pakken ze dezelfde spaghettisliert en raken hun vochtige hondenneuzen elkaar aan. Het equivalent van een mensenkus.

Hoe vaak is deze scène nagedaan tijdens een romantisch afspraakje, of liefdevol geparodieerd op televisie en sociale media? Hoe vaak kregen honden vanaf dat moment een bord spaghetti met gehaktballetjes en keken hun baasjes verrukt toe hoe de Italiaanse maaltijd naar binnen werd gewerkt?

Ik wil wedden dat er op TikTok of YouTube (of wat tegenwoordig populair is) aparte kanalen of hashtags bestaan waarop uitsluitend dat soort filmpjes worden gemaakt, gebruikers elkaar uitdagen om de beste imitatie neer te zetten. Het kan ook niet anders. Dit is hoe Lady and the Tramp zich in het collectieve geheugen heeft genesteld. Zich klassiek heeft gemaakt. Het eten van spaghetti met gehaktballetjes is zo beroemd dat het de film zelf overstijgt.

Daar kwam ik zelf nog achter toen ik Lady and the Tramp weer eens bekeek. Het is verbijsterend hoeveel ik ervan was vergeten. Ik wist niet eens meer dat er een rat rondkroop. Of hoe spannend het op het laatste moment werd. Alleen het opslurpen van de spaghetti, het rollende gehaktballetje en de beroemde kus had ik onthouden.

Ongelooflijk, hoeveel impact zo’n klein moment kan hebben. Perfect om bij weg te zwijmelen.

Ja ja, geef toe, je wil natuurlijk heel graag weten hoeveel sterren ik aan Lady and the Tramp heb gegeven! Waar wacht je dan nog op, ga snel naar mijn Letterboxd.