Van het weekend werd ik wakker met de eerste zes woorden van onderstaand verhaal. Ik vond de zin te mooi om te laten liggen. Na lang associeren en broeden is dit eruit gekomen.

Er is een café zonder voordeur. Dat is symbolisch bedoeld. Iedereen is altijd welkom. Leuk bedacht, maar de gemeente is niet blij. Voordeuren zijn verplicht. Dat staat in de regels. Het zou toch wat worden, als andere cafés dit voorbeeld volgen, zomaar de wet naast zich neerleggen.

Niemand vertelt de eigenaar wat te doen. Ook al stuurt de gemeente brieven vol dreigwoorden en komen er “deskundigen” langs, het café blijft zoals het is. De gasten vinden het prachtig, deze stunt, en moedigen de eigenaar aan om de gemeentebrieven terug te sturen. Dat zal ze leren, die regelgeile ambtenaren.

Beide partijen stappen naar de rechter. Van hem mogen ze dit zelf oplossen. Hij zegt, “ga er gewoon over praten, als volwassen mensen die snappen dat soms de middenweg nodig is. Ik heb het druk genoeg, met inbraken, zedendelicten en moord- en doodslag. Een café zonder voordeur, tja. Wat vind je daar zelf nou van…?”

Brommend en grommend gaan ze akkoord. Een gesprek. Prima. Na dagen van onderhandelen, schelden en stoelen gooien is er eindelijk een oplossing gekomen. Een tussenweg. Het café heeft nu een gordijn. Er is wel een voordeur op geschilderd. Een grapje van de gasten. Zij hebben met de eigenaar de overwinning gevierd.

Toch is de gemeente niet echt tevreden. Ze zullen nog wel iets bedenken. Want regels zijn er voor iedereen. Of ze ooit dit gevecht zullen winnen? Ik denk het niet.