197 minuten. Zolang heeft Nuri Bilge Ceylan nodig om het verhaal van About Dry Grasses (Kuru Otlar Üstüne) te vertellen. Drie uur en twintig minuten. De Filmhallen had om die reden een pauze ingelast. Ik ben geen fan van pauzes in de bioscoop, in dit geval vond ik het een welkome afwisseling. Want About Dry Grasses is weerbarstig. De depressieve leraar Samet woont en werkt in een “schijtdorp”, als hij ineens door leerling Sevim beschuldigd wordt van ongewenste gedrag.

Klinkt spannend. Maar verwacht geen vlot drama of thrillerachtige toestanden. Ceylan laat de film ruim drie uur lang gemoedelijk meanderen met eindeloze dialogen, panoramische beelden van het geïsoleerde dorpje en een geagiteerde, afstandelijke leraar die zijn leerlingen uitkaffert. Best lastig om dan de spankracht vast te houden.

Sowieso had ik veel moeite om te klikken met Samet. Hij is bars. Mopperig. Boos op de wereld. Ja, op het einde geeft Samet enig blijk van zelfinzicht. De uitzichtloosheid van het dorp heeft als zuur zijn optimisme weggebrand. Voor zover dat optimisme er überhaupt was. Samet is niet iemand met wie ik lang in dezelfde ruimte kan blijven. Zeker geen 197 minuten.

Samets reactie naar Sevim vind ik trouwens ook opmerkelijk. Als ik hem was zou ik het meisje voorlopig met rust laten. Hij kan dat niet. Rotsvast overtuigd van zijn onschuld reageert hij zwaar verongelijkt en zet hij Sevim klassikaal voor schut. Wellicht mis ik de nuances van de situatie. Maar als ik beschuldigd ben van ongewenst gedrag zou ik mij toch even koest houden.

En man, die dialogen. Dat oeverloze gezwets over politiek en filosofie en wat er verder nog werd besproken. Had dan een toneelstuk geschreven. Of een boek. Ik heb helemaal niets tegen erudiete gesprekken, maar had Ceylan echt geen zinnen weg kunnen knippen?

Ik zal de 197 minuten niet helemaal afzeiken – daarvoor bood Ceylans nieuwste film toch mooie momenten – het was een uitdaging om ze uit te zitten. Gelukkig was er pauze.