Hoe komt het dat A Nightmare on Elm Street (dan heb ik het over het origineel uit 1984), over de boosaardige kindermoordenaar Freddy Krueger die zijn slachtoffers lastigvalt in hun dromen, na veertig jaar nog altijd zoveel indruk maakt? In totaal willekeurige volgorde, puntsgewijs, waarom Wes Cravens horrorklassieker nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet.

-Craven wilde een acteur die bereid was om een diep duistere aura uit te stralen. Iemand die niet bang was zijn eigen donkere kant op te zoeken. Robert Englund had hiervoor vooral goedzakken gespeeld en stond handenwrijvend klaar om het publiek te traumatiseren als de ongrijpbare boeman. (De ironie wil dat ik geen enkele andere rol van Englund kan opnoemen, ik betwijfel of hij daar zelf zo mee zit.)

-Freddy Krueger als de in dromen verschijnende kindermoordenaar is een moderne “urban legend”, het soort verhaal dat rond het kampvuur wordt gedeeld. De ijdele, narcistische en sadistische psychopaat met gleufhoed en streepjestrui ontstijgt iedere context. Hij is niet plaats- of tijdsgebonden en kan zich zo altijd overal nestelen.

–A Nightmare on Elm Street bedient de horrorliefhebber op de eerste plaats met heel veel bloed, de ware beklemming komt van de nachtmerries die geniepig de realiteit insijpelen. Als iemand ligt te slapen, wordt Freddy Kreugers silhouet zichtbaar in de muur. Soepel beweegt het steen mee terwijl de boeman naar zijn potentiële slachtoffer reikt. Een vleugje droomlogica in een slasher.

-“and introducing Johnny Depp”. Ja ja, A Nightmare on Elm Street was de eerste film voor Johnny Depp, die op aanraden van ene Nicolas Cage het acteren een kans gaf. Hij is nog geen ongeleide projectiel (Fear and Loathing in Las Vegas) of publiekstrekker (Pirates of the Caribbean) het is wel de start van een succesvolle carrière. (Een loopbaan die zou bezwijken onder het gewicht van drank, drugs en andere schandelen, maar dat is weer een ander verhaal).