Ik heb een zwak voor folklore met heksen in de hoofdrol en ben erg gefascineerd door het mechanisme van massahysterie. Die twee komen samen in Fear Street: Part Three – 1666, het slotdeel van de griezelige en donker humoristische trilogie. In 1666 wordt een dorpje opgeschrikt door een reeks onverklaarbare incidenten. De oogst mislukt. Babyvarkentjes overlijden. Als traag opkomende winter grijpt de paniek om zich heen en kruipt de paranoia in de geesten van de simpele dorpsbewoners. Dit moet het werk zijn van een heks. Kan niet anders.
Sarah Fier, heimelijk verliefd op een ander dorpsmeisje (en dus ontzettend zondig) is de hoofdverdachte. Maar dan ontdekt zij een duister geheim waarmee Fear Street aan een actueel thema wordt gekoppeld. Het gaat over de corrumperende werking van macht en de incestueuze aura van een politiek netwerk. Hoe iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt en offers dient te plegen.
Ermee stoppen is niet mogelijk. Daarvoor wordt dit “familiewerk” al veel te lang gedaan. Ieders knieën staan in het bloed. Dus het nageslacht zal er hoe dan ook aan moeten geloven.
Klinkt cryptisch? Kijk en zie wat ik bedoel.
Leigh Janiak houdt het bedaarde tempo en de ingetogen stijl van Fear Street: Part Two – 1978 aan en besteedt alle aandacht aan de grimmige sfeer. Veel bleke tinten en donkere beelden. Het dorp is een onheilsplaats, de achtergrond van potentiële misdaad, de plek van een gruwelijke dwaling.
Overzichtsshots van het dorp herinneren ons aan de geïsoleerde plek van het dorp, dat de bewoners volledig op zichzelf zijn aangewezen. Als hier iets gebeurt, blijft het ook hier. Geen politie van buiten die langs kan komen om de heksenjacht te beëindigen. Het maakt de situatie voor Sarah des te hachelijker. Want wie komt haar helpen als het vonnis uit is gesproken…?
Maar Fear Street: Part Three – 1666 is meer dan het einde van de trilogie. Het wil ook aansluiten bij het eerste deel, dat zich afspeelde in 1994, en maakt zo een mooie cirkel. Dan wordt duidelijk hoe persoonlijk en doelgericht de vloek van Sarah is geweest en krijgt de trilogie een andere lading. Scènes uit voorgaande delen vallen nu op hun plek. Personages die er eerst gewoon “waren” blijken juist een belangrijke functie te hebben.
Helemaal op het einde wordt nog gesuggereerd dat de reeks kan continueren, ik zou daar persoonlijk weinig voor voelen. Fear Street is perfect voltooid. Een mooie horrortrilogie die het niet alleen goed heeft gedaan bij pubers.