Sonic the Hedgehog 2, het vervolg op de verrassende hit Sonic uit 2020, stond geruime tijd op mijn kijklijst. Niet alleen vanwege het blauwe spelfiguurtje, maar ook en vooral om Jim Carrey als het kwaadaardige genie Robotnik. Ook in dit vervolg is hij als vanouds manisch en zit hij nog steeds achter Sonic aan. Hij zit vast op de Paddestoelenplaneet (jawel) en heeft na heel lang knutselen een apparaat gebouwd om terug te reizen naar onze dimensie – vraag niet hoe of wat. Voor hij echter dolgelukkig terug kan keren komt hij iemand tegen.

Knuckels. Een roodgekleurde, opgepompte versie van Sonic die Robotnik heel graag wil assisteren bij de vernietiging van de blauwe held. Een lekkere combinatie van hyperactieve en sarcastische humor, die bij momenten gortdroog en ongemakkelijk geserveerd wordt. De scenaristen hebben daarnaast een bezopen subplot ingebouwd (iets met een trouwerij die net anders loopt dan gedacht) waarin Natasha Rodwell zich helemaal kan uitleven als briesende bruid.

Dat klinkt leuk. Maar opvallend genoeg zit één iemand dwars. En dat is Sonic. Ik meen mij te herinneren dat hij in deel één zijn pubergedrag inruilde voor een meer volwassen attitude. Maar in dit vervolg is hij weer net zo puberaal. Alsof achter de schermen was besloten om de resetknop in te drukken. Gewoon de formule herhalen en vergeten wat er eerder is gebeurd.

Om het nog erger te maken wordt Sonic op een vage missie gestuurd (iets met een diamant) en moet hij ons onderwijzen in de verplichte levenslessen. Eigenlijk betekent elke scène met Sonic het volgen van een doodvermoeiend voorspelbaar verhaal. Goh, zou hij nu dan wel begrijpen dat met superheldgedrag ook de nodige verantwoordelijkheid komt? (Lekker opzichtig gekopieerd trouwens.) Gaat Sonic dan nu wel het inzicht krijgen dat hij in deel één al had opgedaan? Zal hij weer overwinnen?

Ik hoopte, nee, verwachtte dat Sonic the Hedgehog 2 het niveau van Sonic zou halen. Of zelfs overtreffen. Helaas. De frisse, creatieve en onstuimige energie moet een mierzoet en duf “drama” naast zich dulden. Het is ronduit pijnlijk voor de blauwe held, maar Sonic the Hedgehog 2 is toch echt de film van Carrey. Hij laat dit vervolg knetteren en is de reden dat Sonic gereduceerd wordt tot een braaf bij-personage.

Eén van mijn vrienden vatte het terecht samen met de volgende opmerking: Carrey moet wel rugpijn hebben gekregen door het dragen van deze film. Zeker weten.

Edit: ik wist dus niet dat die opmerking een meme is die al rondgaat sinds Sonic. Mijn excuses voor deze onwetendheid.