Het is de beruchte straat die bedacht is door R.L. Stine: Fear Street. Eens in de zoveel tijd is het de plek waar mysterieuze, brute moorden worden gepleegd. De daders variëren van zwervers tot zwaar depressieve tiener. In de jaren negentig duikt de dreiging opnieuw op. Maar nu gaat een groep tieners op onderzoek. Heeft het geweld iets te maken met de onfrisse geschiedenis van hun slaperige stadje? Ja zeker. Het gefluister over een heks en vreemde monsters zouden wel eens waar kunnen zijn. Het is Fear Street: Part One – 1994 menens om hier iets serieus van te maken, getuige de eerste scènes.

Begeleid onder Closer van Nine Inch Nails (altijd een pluspunt) worden wij eerst voorgesteld aan Heather, gespeeld door Maya Hawke. Zij zal de heldin van dit verhaal spelen, niet? De kans dat zij in de eerste paar minuten bruut wordt neergestoken is nihil. Toch? Mis. Kijk, dit kan nog eens interessant worden. Als Hakwe haar leven niet zeker is, wie dan wel?

Leigh Janiak blijft zich concentreren op de onheilssfeer die Fear Street: Part One – 1994 in de greep houdt. Veel donkere beelden, verontrustende muziek, de vraag wie als volgende in het graf komt en altijd het gevoel dat er nog iemand in de ruimte aanwezig is.

Het kiest ook voor een stuk realisme door de rivaliteit tussen twee scholen te gebruiken als katalysator voor de hoofdplot. Op die manier is het net wat makkelijker om de bovennatuurlijke dreiging serieus te nemen.

Janiak zoekt ook nadrukkelijk de verbinding met de actualiteit. Zij kiest voor twee lesbische meisjes als hoofdrolspelers en geeft haar horroravontuur een snelle en gelikte dynamiek. Het soort energie dat je wel vaker tegenkomt in de films van vandaag. Tegelijkertijd blijft de regisseuse trouw aan het tijdsbeeld (jaren negentig) door ouderwetse computers en telefoons in beeld te brengen.

Fear Street: Part One – 1994 wacht met de echte bloederige uitspattingen tot de eerste finale. Eindelijk mogen de smerige effecten hun werk doen. Een kop gaat door de snijmachine, iemand krijgt een bijl in zijn hoofd… Het kan nog erger. Veel erger. Er staan niet voor niets nog twee vervolgen te wachten.

Na het zeker niet onaardige Goosebumps (gebaseerd op meerdere boeken van Stine) met Jack Black in de hoofdrol, is Fear Street: Part One – 1994 een pak scherper. Minder stripachtig en aaibaar. Dit monster wil je heel graag een goed horrorverhaal vertellen. Tijd om onder de dekens te kruipen.