Volgens Netflix moet Honeymoon een horrorfilm zijn over een psychotische dokter, Jorge, die geobsedeerd is door zijn buurvrouw, Isabel. Hij ontvoert haar met als doel haar ervan te overtuigen dat ze man en vrouw moeten worden. Het klinkt als een heerlijk verknipte horrorfilm in de geest van Saw. Maar als de soundtrack de start inluidt is die wel erg opgewekt. En ik vind die “psychotische dokter” er nu niet echt zo vreselijk dreigend uit zien. Eerder duf. Saai.
Bij Rialto zit een man achter de kassa die aarzelend beweegt. Hij moet tot drie keer toe mijn Cinevillepas scannen voor hij hem te pakken heeft. En als ik de zaal wil ingaan zie ik dat hij per ongeluk het verkeerde kaartje heeft gegeven. Gelukkig kan ik hem nog omwisselen bij de kassa, waar nu een vrouw zit. Ze biedt nog haar excuses aan, het is zijn eerste dag. Ach, zolang ik nog maar het juiste kaartje kan krijgen. The Party is het soort film waarin plot totaal ondergeschikt is en de personages de hoofdmoot zijn. Het is ook het type film waarin personages elkaar te lijf gaan met scherpe dialogen en relaties onder druk komen te staan.
Paddington ken ik alleen van kinderliedjes. Dat hij ook een personage is uit een kinderboek wist ik pas jaren later. Anders dan andere personages uit de kinderliteratuur, zoals Winnie de Poeh, heeft hij mijn interesse niet en de filmversie liet ik dan ook aan mij voorbijgaan. Het is een kinderfilm, klaargestoomd voor familieavonden, en daar heb ik niks mee. Tot ik zeer lovende recensies las over deel 2. Tja, dan word ik toch nieuwsgierig. Is deel 1 dan ook zo sterk? Tijd om dat uit te zoeken.
Netflix bood vorig jaar een verrassing aan in de vorm van Creep, een psychologische thriller/horror die draait om de mysterieuze Josef. Toen wilde hij een video over zichzelf maken omdat hij doodziek was en op sterven lag. In Creep 2 noemt hij zichzelf Aron en wilt hij zijn nalatenschap als seriemoordenaar vastleggen. Sara, een filmmaakster die wanhopig probeert een webserie op te zetten, heeft haar twijfels bij de onvoorspelbare Aron. Toch besluit ze toe te happen. De eerste Creep was gemaakt aan de hand van geïmproviseerde dialogen tussen regisseur Patrick Brice en hoofdrolspeler Mark Duplass. In Creep 2 wordt een strakkere lijn gehanteerd.
Het is 1941 als Orson Welles de film Citizen Kane schrijft, produceert, regisseert en ook de hoofdrol speelt. Het grote middelpunt is personage Charles Foster Kane, een man wiens ego zijn zicht steeds blokkeert. Als hij overlijdt in zijn majestueuze woning is zijn laatste woord “Rosebud”. De vraag is nu wat hij hier precies mee bedoelde. Wie of wat is Rosebud? Een journalist gaat op onderzoekt en reconstrueert via verhalen van ex-geliefden, vrienden en vijanden een fragmentarisch beeld van een megalomane man. Welles was nog maar 25 toen hij dit ambitieuze project op de filmwereld losliet.
Het moment dat ik vernam dat The Dark Tower van Stephen King verfilmd zou worden sprong ik een gat in de lucht. Ik kwam weer met beide op de grond toen ik las dat de romancyclus in één film geperst zou worden. Sterker nog, deze film zou geen letterlijke adaptie worden maar eerder een soort vervolg of spinoff van de romanreeks. De trailer leek eerder echter een mengsel van alle romans voor te schotelen. Het was, kortom, wat verwarrend. Wat kon het filmgaande publiek nou verwachten? In ieder geval geen film die recht doet aan de epiek, diepgang en complexiteit van de romans.
