Mad Max: Fury Road

Toen Mad Max: Fury Road in 2015 in de bioscoop uitkwam vielen mij twee dingen op: hij is erg goed te doen in 3D én weet moeiteloos het origineel te overstijgen. De versie met Mel Gibson uit 1979 is ook rauw en gewelddadig, deze Mad Max legt de lat toch een stuk hoger. De originele Mad Max trilogie nam de tijd om Max Mad te maken, in deze remake is hij dat vanaf het begin. Tom Hardy speelt de titelrol en ontmoet Furiosa (Charlize Theron), een rebel die zich verzet zich tegen de tirannieke Immortan Joe. Dit alles speelt zich af in het postapocalyptische Australië.

Lees verder “Mad Max: Fury Road”

Everything, Everything

Ik krijg nog wel eens tips van vrienden, familie en collega’s over titels die ik echt moet zien. Everything, Everything was zo’n aanrader. Hoofdpersonage Maddy leidt aan een ongeneeslijke ziekte en moet continu in haar zorgvuldig gedesinfecteerde huis blijven. Wanneer er nieuwe buren tegenover haar komen wonen en ze verliefd wordt op de buurjongen, wordt haar drang om naar buiten te gaan steeds groter. Het is zo weerzinwekkend zoetsappig uitgewerkt dat ik Everything, Everything geen tel geloofwaardig vind.

Lees verder “Everything, Everything”

Suspiria

Elke maand wordt in Kriterion een nieuwe nachtfilm gedraaid en natuurlijk wil ik ze allemaal zien. Eerder al zag ik Kuso en The Maus, afgelopen zaterdagnacht ging ik naar de Italiaanse horrorklassieker Suspiria. Dario Argento roept een Lynchiaanse wereld op waar balletdanseres Suzy Bannion in ronddanst. Nog voor Suzy een voet in de academie heeft gezet wordt ze bijna omver gelopen door een danseres die in paniek de school ontvlucht en later op bloederige wijze wordt vermoord. Als er meer doden vallen ontdekt ze een krankzinnig complot.

Lees verder “Suspiria”

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Ik ben groot fan van Frances McDormand. Zij weet moeiteloos een personage stevig in de schoenen te zetten en voorzien van een flinke dosis humor. Regisseur Martin McDonagh (In Bruges, Seven Psychopaths) schreef het script van Three Billboards Outisde Ebbing, Missouri met haar in gedachte. Het resultaat is een film met (verbaal) geweld, donkere humor, knetterend drama en de ene na de andere wending. Geen meesterwerk, wel eigenzinnig.

Lees verder “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”

The Purge: Anarchy

Weer een film van Blumhouse. Het doodsaaie The Drownsman is ook van dit productiehuis, maar Paranormal Activity ook. Daarbij vond ik The Purge: Election Year, het vervolg op dit deel, erg sterk, dus het hoeft niet te betekenen dat deze prequel per definitie slecht is. In de Purge films draait het om een jaarlijks terugkerend fenomeen, de Purge, waarin een hele nacht elke misdaad is toegestaan. Het begint met een sirene die door de hele stad loeit, en een mededeling die op elke tv wordt afgespeeld.

Lees verder “The Purge: Anarchy”

Ghost in the Shell 2: Innocence

Ghost in the Shell 2: Innocence heeft een geniale intro die de toon meteen pakt. Een koor van vrouwelijke stemmen roept een haast verheven gevoel op, intussen zien we hoe een vrouwelijke robot in elkaar wordt gezet. Dan komt er nog een scène die op het eerste gezicht weinig toevoegt aan de plot, maar wel verdomde ontroerend is. Batou, een robotagent, komt thuis en wordt enthousiast begroet door zijn hond. Ik ben niet eens een hondenpersoon, toch smelt ik weg bij dit tafereel.

Lees verder “Ghost in the Shell 2: Innocence”

The Lobster

The Lobster stoot je af of trekt je aan. Die conclusie is misschien wat kort door de bocht maar wel waar. Centraal staat een wereld waarin het verboden is als single door het leven te gaan. De eenzamelingen worden opgepakt en in een hotel gestopt waar ze worden gedwongen hun wederhelft te vinden. Lukt dat niet, dan worden ze verbannen en omgebouwd tot een dier. David doet echt zijn best iemand te vinden. De tijd tikt door en de deadline komt steeds dichterbij. Als hij na een mislukte wanhoopsdaad de bossen in vlucht vindt hij de liefde van zijn leven bij de bannelingen.

Lees verder “The Lobster”

The Rocky Horror Picture Show

The Rocky Horror Picture Show begint met de iconische lippen die Science Fiction/Double Feature zingen. Er wordt verwezen naar sciencefiction-, horror- en avonturenfilms als King Kong en The Day The Earth Stood Still. Dan worden de twee hoofdpersonages geïntroduceerd, Brad en Janet. Ze gaan trouwen en besluiten voor het officiële jawoord hun oude professor op te zoeken, dokter Scott. Onderweg krijgen ze autopech en vinden onderdak in een barok kasteel. Ze weten niet dat dit het onderkomen is van Frank-N-Furter, een krankzinnige wetenschapper van de planeet Transexual Transylvania.

Lees verder “The Rocky Horror Picture Show”

The Drownsman

The Drownsman is zo’n film die ergens in een uitverkoopbak lag voor een paar euro. Geen titel waarvan ik verwacht dat het een meesterwerk is. Maar dit moet een nieuw dieptepunt zijn. Het begint al met een maffe intro. Een meisje wordt wakker in een badkuip, de moordenaar probeert haar te verdrinken, zij begint hem te zoenen en slaat dan toe met een stuk glas. Het wordt later wel duidelijk wat hier precies aan de hand is, toch is dit erg verwarrend voor de eerste paar minuten. 

Lees verder “The Drownsman”

You Were Never Really Here

Ik verwachtte wel publiek omdat You Were Never Really Here door iedere recensent de hemel in is geprezen, zo’n lange rij voor de zaaldeuren is weer het andere uiterste. Joaquin Phoenix is een bekende naam, maar wie heeft er verder gehoord van Lynne Ramsay? Zij regisseerde eerder We Need To Talk About Kevin, en dat is geen titel die bij iedereen belletjes doet rinkelen. Misschien dat deze titel daar verandering in gaat brengen. Vanaf de eerste tel neemt Ramsay ons mee in de verstoorde geest van Joe, een man die wordt ingehuurd om weggerende kinderen op te sporen.

Lees verder “You Were Never Really Here”