Where To Invade Next is in het begin even wennen. Ik weet dat Moore zijn materie met een vette knipoog en ernst benadert, om de informatie zo laagdrempelig mogelijk te houden. Maar ik heb aanvankelijk het idee naar een aaneenschakeling van kleurrijke reclamefolders te kijken. Moore is zogenaamd door het parlement opgeroepen met een prangende vraag. Amerika heeft de laatste paar oorlogen verloren, en zoekt … Lees verder Where To Invade Next
Bowling for Columbine is waarschijnlijk beroemd geworden dankzij Charlton Heston. Documentairemaker Michael Moore vereert de voorzitter van de NRA met een bezoekje. Ze praten over het wapenbezit in Amerika, waarom Amerika nou zo veel gewelddadiger is dan bijvoorbeeld Canada en Duitsland. Heston heeft antwoorden die door Moore worden ontkracht. Je ziet de irritatie bij de oud-acteur oplopen als Moore de genadeslag toedient. Waarom vond de NRA het nodig in Littleton te komen nadat twee tieners een bloedbad hadden aangericht? Waarom kozen ze ervoor op te duiken in een stad toen een meisje was doodgeschoten? Geen enkele keer betuigde de wapengekken spijt.
Tegenover Cinecenter, waar ik Fahrenheit 11/9 ga kijken, heeft zich een kleine massa verzameld. Kennelijk gaat hier vanavond een folkrockband spelen. Misschien dat ik ze een luisterbeurt ga geven. Mijn aandacht gaat echter eerst uit naar de nieuwste documentaire van Michael Moore, waarin de huidige president van Amerika wordt ontleed.”Was it all just a dream?” vraagt Moore zich hardop af bij de beelden van de verkiezingen van 2016. Die vraag stelde hij zich ook al in voorganger Fahrenheit 9/11. Eerst komt Rick Snyder onder Moores loep te liggen. Snyder is een steenrijke zakenman die zich in de hogere regionen van de politieke wereld weet te werken.
Fahrenheit 9/11 wil heel erg graag aantonen dat George W. Bush een ronduit achterlijke president is. In twee uur neemt Michael Moore de tijd om de familie Bush tot op het bot te ontleden. Er worden verbanden gelegd met de Bin Ladens en hoe Bush en zijn regering het Amerikaanse volk waarschuwt voor terroristisch terreur. Ook de militaire blunder in Irak wordt genadeloos onder de loep genomen. Moore doet dit op zijn geheel eigen wijze: met sarcastisch commentaar, muziek die de emoties versterkt en eigenwijze acties. De documentaire maakt nog steeds indruk. Zo zijn er de apocalyptische aanslagen van 9/11. De vliegtuigen worden niet getoond, het gruis, de stof, de ontreddering en het ongeloof zijn genoeg.
