Hoe heeft Weird: The Al Yankovic Story de Nederlandse bioscopen over kunnen slaan? Oké, het is geen The Godfather of The Shawshank Redemption en leunt soms net iets te veel op grappen die alleen de loyale aanhang van muzikant “Weird” Al Yankovic zal begrijpen. Maar toch. Dit is een ontzettend leuke komedie die met veel toewijding de muzikanten-biopic op de hak neemt. Voor de hoofdrol … Lees verder Weird: The Al Yankovic Story
Het is een tijd geleden sinds ik de ironische horrorkomedie The Final Girls heb gezien. Een titel in de geest van Scream, maar dan met een mooie, achterliggende gedachte. Ironie met een goed verhaal, zogezegd. The Babysitter, geregisseerd door McG, lijkt uit hetzelfde vat te willen tappen. Cole, een jongen van zo twaalf jaar, is bang voor zo’n beetje alles, en is de enige leerling uit zijn klas die nog een babysitter heeft, de ongelooflijk sexy Bee. Op een avond besluit hij Bee stiekem in de gaten te houden. Immers, als zijn goede vriendin Melanie gelijk heeft, zal Bee zich overgeven aan flink wat seksuele activiteiten. Maar Cole komt erachter dat haar activiteiten alles behalve seksueel zijn.
Het is 1998 als Greg Sestero, een jongen met grote dromen over het acteursbestaan, de enigmatische Tommy Wiseau ontmoet. Ook hij heeft de droom acteur te worden, al heeft hij er niet echt de aanleg voor. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee en ze doen verwoede pogingen als acteur aan de bak te komen. Als het blijft mislukken zweert Wiseau Hollywood af en besluit een toneelstuk te schrijven. Wegens gebrek aan interesse werkt hij dit om tot een boek van zo’n 500(!) pagina’s, maar ook dit krijgt hij niet verkocht. Dan maar een film. De titel? The Room. Het verhaal? Johnny is verloofd met Lisa, maar zij laat haar oogje vallen op Mark. Waarom, dat is niet duidelijk. Ineens vindt zij Johnny “boring” en beschuldigt hem ervan haar te hebben geslagen.
Ik heb dit waanzinnige debuut van David Lynch op DVD en videoband en heb hem al een keer in het Filmmuseum gezien. Nu de documentaire David Lynch: The Art Life is uitgebracht, draait Eraserhead weer even opnieuw in de bios. Ik heb voor de zekerheid gereserveerd, dit bleek niet nodig: er zitten nog geen tien mensen in de zaal. Wat wil je, met een zwartwit film waarin nachtmerriebeelden en -geluiden de overhand hebben. Zelfs een eetscène wordt als een onsmakelijke en zwartkomische gelegenheid in beeld gebracht. “Rode draad” in het verhaal is Henry (met het meest markante kapsel uit de filmgeschiedenis) die leeft in een wereld doordrongen van een broeierige, industriële sfeer. Zijn ogen zijn gevuld met achterdocht en angst en hij balanceert op het randje van werkelijkheid en waanzin. Eén duwtje en hij stort in.
De eerste keer dat ik een trailer zag van The Square werd uitgebreid aandacht besteed aan de aapmanscène. Een gespierde man, Terry Notary, komt een sjieke eetzaal vol investeerders binnen en heeft als opdracht zich als een aap te gedragen. Op zich is dit geen spoiler, gezien dit raadselachtige doch hilarische personage prominent op de filmposter staat. Wel ervoer ik het als een tikje misleidend. Want de aapman speelt helemaal geen grote rol in de film. Het geeft wel mooi de toon en sfeer van de film weer, tegelijk heeft het niet zo bijster veel met The Square te maken. Het echte hoofdpersonage is Christian, de curator van een museum gespecialiseerd in moderne kunst, wiens leven ontregeld wordt. Het begint met de diefstal van zijn portemonnee. En daarna gaat het van kwaad tot erger.
In The End of the Tour vertolkt Jason Segel de rol van David Foster Wallace, een schrijver die wereldwijd is doorgebroken met zijn literaire pil Infinite Jest. Rolling Stone journalist David Lipsky volgt hem op zijn promotietour, intussen probeert hij een mooi interview te scoren. The End of the Tour heeft geen duidelijke richting en voor actie kan je deze titel al helemaal beter links laten liggen. Ruim anderhalf uur voeren Lipsky en Wallace gesprekken met elkaar over diverse onderwerpen. Roem, filosofie, literatuur, er komt van alles voorbij. Ze ontmoeten twee vrouwen, Wallace en Lipsky krijgen ruzie, ze leggen het weer bij.
Netflix heeft besloten How I Met Your Mother (HIMYM) uit het aanbod te verwijderen. De serie heeft dankzij de excentrieke humor en personages een cultreputatie opgebouwd, voor mij is het een aangename tussendoorserie geweest. Hoofdpersoon Ted vertelt zijn kinderen hoe hij hun moeder heeft ontmoet. Het is een onderhoudend verhaal wat hij negen seizoenen lang weet vol te houden en vol zit met inside jokes en absurde verwikkelingen. Spijtig genoeg wordt de humor in de laatste afleveringen op het pijnlijke af uitgemolken en is de finale een verbijsterende anticlimax.
Sinds bekend werd gemaakt dat It een remake zou krijgen, heb ik de dagen afgeteld tot hij in de bioscoop kwam. Dit weekend was het eindelijk zo ver. Toen ik bij de Filmhallen aankwam en mijn Cinevillepas uit mijn portemonnee haalde, stond op het programmabord met rode letters aangegeven dat de horrorfilm was uitverkocht. Wat doe je dan? Tanden op elkaar en voor een andere film gaan. Van een horrorfilm naar een komedie: The Big Sick. Ik hou wel van de films waar Judd Apatow aan heeft meegewerkt. En ik wilde Ray Romano wel eens zien zonder lolbroek. Dat The Big Sick als enige nog te zien was rond dit tijdstip, was uiteraard bijzaak.
Ik vraag mij af hoeveel regisseurs verplicht een back-up regisseur meekrijgen, omdat niet duidelijk is of hij de productie gaat overleven. Robert Altman was in de tachtig toen hij A Prairie Home Companion regisseerde en Paul Thomas Anderson werd op de reservebank gezet. Dat bleek niet nodig, Altman was prima in staat de film van begin tot eind in elkaar te zetten. Het gaat over een radioprogramma van dezelfde naam die zijn laatste uitzending gaat beleven. Muzikanten zingen liedjes, presentator GK (Garrison Keillor, in het echte leven de echte presentator van de show) praat de boel aan elkaar, er loopt een engelachtige vrouw rond, één van de muzikanten overlijdt, de man die het gebouw wil overkopen komt langs, kortom, Altman heeft genoeg lijntjes tot zijn beschikking die makkelijk tot een volwaardig plot uitgewerkt kunnen worden.
Deze soundtrack wil ik echt hebben. Lees verder Kuso
