“I feel Irish-Americans are the forgotten minority group. Nobody else is making films about them.” Edward Burns besloot het dan maar zelf te doen, om te beginnen met The Brothers McMullen, en bleef gedurende zijn carrière bij de Iers-Amerikaanse gemeenschap. Af en toe maakt hij acteeruitstapjes naar generieke thrillers (Alex Cross) en romantische komedies (27 Dresses) waar een veel breder publiek belangstelling in heeft. Verspilling van celluloid, goed voor de portemonnee.

Intussen blijft Burns terugkeren naar de genres waar hij echt gepassionneerd over is: warmbloedige familiedrama’s en neurotische praatkomedies. Ook geen cinema met een grote “C”, wel de films waar Burns duidelijk van houdt. Waar hij echt enthousiast van wordt. Burns wil iets maken waar hij echt in gelooft en neemt de risico’s voor lief. Winst en naamsbekendheid zijn mooie bonussen maar niet het allerbelangrijkst. Heeft iemand bijvoorbeeld gehoord van No Looking Back?

Vorig jaar heeft Burns’ dwarse attitude zich op verrassende wijze uitbetaald toen vervolg The Family McMullen op HBO Max verscheen. Technisch een enorme vooruitgang, met dezelfde passie van The Brothers McMullen. Ik beschouw het als een positief signaal en hoop dat Burns’ complete oeuvre als onafhankelijke filmmaker nog eens op de streamingsplatforms verschijnt. Krijgt de Iers-Amerikaanse gemeenschap eindelijk zijn welverdiende publiek.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

The Brothers McMullen op IMDb.