Ja ja ja, het is weer die tijd van het jaar, dat heel Nederland zich traditiegetrouw buigt over de vraag der vragen: wat is mijn rijtje voor de Top 2000? Welk nummer moet nou echt in die legendarische lijst worden gestemd? Wordt mijn smaak wel voldoende vertegenwoordigd? Is dit jaar het jaar dat mijn Grote Favorieten eindelijk erkenning krijgen?
Natuurlijk heb ook ik gestemd via de welbekende weg. Helaas was niet alles stembaar en vielen er keuzes buiten de beroemde toplijst. Schandalig.
Onderstreept=nieuwe toevoeging (ten opzichte van 2024)
Tevreden, Bart?
Of: hoe Nederland schaamteloos zijn Eurosongfestivaldeelnemers liet barsten.
De entreemuziek van C.M. Punk. Zou het lukken om een stukje WWE in de Top 2000 te krijgen…? Het is ook buiten Punk een geweldig nummer dus wie weet.
Nickelback heeft genoeg haters, ik ben fan en luister graag naar How You Remind Me. Ultieme radiorock.
Jeugdsentiment.
The Afghan Whigs waren in de jaren negentig een ietwat vreemd geluid te midden van de schreeuwende grunge maar zeker niet minder goed. Rock met een vleugje soul.
Een ballade van Rammstein. Wat ik voor mij zie: een koppeltje danst hun laatste liefdesdans op het strand voor de man bezwijkt. Is dit beeld correct? Geen idee. Maakt dat wat uit? Natuurlijk niet.
Damien Rice en Lisa Hannigan werken samen, deel 2. Rice wilde het album met dit nummer eigenlijk niet maken. Gelukkig ging hij overstag.
Leonard Cohen is goed. Maar niet zo goed als Jeff Buckley.
Als melancholie een liedtitel heeft dan is het Bagagedrager.
Damien Rice en Lisa Hannigan werken samen, deel 1. Een onbedoelde hit waar Rice van weg liep om het toch weer te omarmen.
Hallelujah de zachte preek, Grace de daverende climax.
Misschien nog beroemder dan The Lion King is de filmmuziek. Bijna dertig jaar later (ik word oud) heeft de muziek niets aan kracht ingeboet.
“You know I’m born to lose, and gambling’s for fools, but that’s the way I like it baby, I don’t wanna live forever!” Ik op zich wel. Verder geef ik rockgod Lemmy (rip) helemaal gelijk.
Bij mijn allereerste (en vooralsnog enige) concert van GodsSpeed You! Black Emperor was dit het openingsnummer. Kippenvel. De band heeft zich (terecht) teruggetrokken van Spotify, gelukkig is er nog YouTube.
Het lijflied van Jinx. Jeweetwel, van Arcane: League of Legends.
Op rondzwevende doomriffs croont een androgyn Lucifer (de Morgen Ster) het verhaal van de gevallen engel. De clip is ook fantastisch.
Weet je wanneer een onverwoestbare klassieker écht tot zijn recht komt? Als vijfenzeventigduizend toeschouwers het woordelijk meezingen.
Een optreden van Foo Fighters is niet compleet zonder Everlong. Ook als ze met net wat minder energie staan te spelen. “Hello/I’ve waited here for you/everlong”.
Na in de eerste regels het leven te hebben gevierd besluit Paskal Jakobsen: “wat een mooie dag, voor de dood.” Daarin schuilt de kracht van BLØFs berusting over het naderend sterven.
Nummer één in de top 2000. Nummer zes in deze lijst.
Als André Manuel het loodje legt wil hij absoluut per se eerst naar de kroeg en dat iedereen daarna bezopen naar het strand gaat waar hij in een bootje wordt gelegd en er uitbundig wordt gedanst.
Definitief doorbreken met een begrafenismars van krap negen minuten. Lankum deed het met Go Dig My Grave.
Alleen Trent Reznor kan zo zwoel “I want to fuck you like an animal” hijgen.
Vergeet Creep, Paranoid Android, Let Down, Fake Plastic Trees of How to Disappear Completely en luister naar True Love Waits. Hou de tissues klaar.
Rolling Stone: “(…)few songs by any artist have reshaped rock and roll so immediately, and permanently.”
Ik: de woorden “here we are now/entertain us” staan op mijn arm getatoeëerd.
Dat zegt genoeg.
Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.