De sympathieke voetbaltrainer Ries is een roofdier. Geduldig en langzaam, met zogenaamd de beste bedoelingen, benadert hij zijn jongste prooi: “de pupil” Daan. Ries bouwt een vertrouwensband op met de jongen, beweert dat er talent in hem schuilt en hij het wel eens ver zou kunnen schoppen in de professionele voetbalwereld.

Ries komt ook bij Daan thuis. Zorgt voor goede indruk bij de ouders. Zodat zij denken, die Ries, dat is die populaire trainer van de club, de surrogaatvader waar de voetballertjes zo tegenop kijken. Alle vertrouwen in die aimabele man. Geen probleem als hij blijft eten. Hun zoon mag gerust met hem mee naar de wedstrijd.

Daan komt ook bij Ries thuis. Want waarom niet. Precies de plek waar Ries hem wil hebben. Eerst ijsje eten. Dan de luxaflex dicht. Porno op tv. Spannend hè, zegt Ries glimlachend. Daan mag wel masturberen, hoor. En dan doet Ries het ook. En is het steeds een stapje verder richting Ries’ slaapkamer, waar hij van alles uitspookt met de jonge Daan. Het roofdier heeft zijn prooi gevangen. En laat niet meer los.

Karin Junger houdt de ranzigste details buiten beeld, Ries’ psychologische smeerlapperij maakt evengoed kotsmisselijk. Een taai en energie slurpend drama over een zwaar beladen onderwerp. Een film die je na afloop van je af wil spoelen.

Respect voor Gijs Naber dat hij de riskante rol heeft geaccepteerd.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

De pupil op IMDb.