Ik was als kleuter diep onder de indruk van Martin. De videoband was te huur bij onze videotheek en bij elk bezoek moest ik de hoes bewonderen. Een grijnzende vampier, een doodgebloede vrouw in bad, een met mes bewapende jonge kerel gebogen over een andere jonge vrouw en diezelfde kerel vechtend in een donkere steeg.

Geen idee waar het over ging, die beelden bleven door mijn hoofd spoken en prikkelden genadeloos mijn verbeelding. Welke horror verschool zich achter de striptekenachtige hoes.

Blijkt Martin gewoon op YouTube te staan.

In een stijl die sterk doet denken aan The Driller Killer laat George A. Romero zijn geliefde zombies achterwege en richt hij de camera op Martin. De zeventienjarige jongen heeft een bloedfetisj. Martin doet er alles aan zijn verlangen naar bloed te onderdrukken, de lokroep is te sterk.

Volgens zijn diep religieuze oom is dit geen seksuele afwijking. Martin is een vampier. Nosferatu. Bezeten door de duivel. Het gaat om een familievloek en die vloek moet uitgedreven. Kenners weten, hier is slechts één remedie voor. Martin wuift de angsten weg, zo makkelijk laat zijn oom zich niet overtuigen.

Martin is een stekelige horrorfilm die de vampiermythe naar een doodgewone buurt brengt. Klassiek gegriezel in een moderne setting. Dan vind ik de opvallende hoes iets te frivool. Had de grijnzende vampier weggelaten. De meer duistere plaatjes passen veel beter.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Martin op IMDb.