Sylvester Stallone, ooit de Nieuwe Grote Belofte van Hollywood, vertelde in een interview met cinema.com het volgende over Driven: “I’d gone through – and this is not bragging but showing my inadequacies in being able to get it right – about 25 drafts.”

Ik probeer het mij voor te stellen. Stallone zwetend achter de schrijfmachine (of computer, geen idee waar hij toen op werkte), onophoudelijk rammend op de toetsen, zwoegend op het scenario van zijn nieuwste meesterwerk. Dit is wat anders dan Rocky. Stallone moet nu werken met veel meer personages en intriges en doet zijn best om het ensemble bij elkaar te houden. Zoekend naar de juiste toon put hij uit autobiografische ervaringen en laat hij zich inspireren door het leven van coureur Ayrton Senna.

Vijfentwintig scriptversies. Dat is toewijding. Bikkelharde arbeid. Maar het moet. Alleen perfectie is goed genoeg voor de hoogmoedige en streberige acteur, schrijver en regisseur. Stallone houdt vol, gaat net zolang door tot hij het succes van Rocky evenaart. Overstijgt.

Je zou hopen dat er iets moois uit komt rollen. Helaas. Ondanks de inspanningen van Stallone is Driven een matige, niet vooruit te branden soap-op-wielen met futloze en vergeetbare personages. Nog voor de racefilm met heel veel moeite de finishlijn heeft bereikt is mijn interesse al lang verdwenen.

Verspilling van tijd en papier.

Je kan mij volgen via Bluesky, Facebook, Instagram en Letterboxd.

Driven op IMDb.