Gerard Reve schreef met De vierde man een thriller waarin de bekende Reviaanse stijl en thema’s terugkomen: veel nikserigheid, beetje theater, flink wat drank en seks. En omdat het ook een thriller is dient er een spanningsboog te worden opgebouwd. Paul Verhoeven verzorgde de verfilming. Het hoofdpersonage (ene Gerard Reve, met verve gespeeld door Jeroen Krabbé) wordt geplaagd door groteske visioenen die duiden op naderend onheil. Gelukkig heeft Gerard genoeg drank om de visioenen het zwijgen op te leggen.

Plus, hij heeft belangrijker dingen te doen dan zich zorgen maken over vage waanbeelden. Hij verlekkert zich aan het jonge godenlijf van Herman. Sekst met minnares Christine. Doopt zijn pen in de inkt voor een nieuwe roman.

Maar de visioenen laten zich echt niet zomaar wegduwen. Reve draait stevig door, Verhoeven leidt de hysterie en meligheid van de Reviaanse thriller naar een bloederige climax. Smullen voor de liefhebbers. Ik vond de plot wel erg mager en plat.

Voor mij is De vierde man op zijn sterkst als er niet zo bijster veel gebeurt. Een broeierige Krabbé zuipt zich kachellam en duikt in bed met Christine en Herman. Dat is goed genoeg. Reve hoeft zijn gebruikelijke geouwehoer echt niet te sturen met een flauw moordmysterie. En anders had hij een steviger verhaal moeten verzinnen.

Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.

De vierde man op IMDb.