Er is een populaire theorie dat Hitler een expeditie naar de kern van aarde zou hebben gestuurd om het bestaan van de Holle Aarde te onderzoeken en daar zijn geliefde Rijk te stichten. Iron Sky draait dit idee om en stuurt de dictator de ruimte in. Geen Holle Aarde maar Bezette Maan.

Het kan niets anders of dit moet resulteren in überfoute exploitatie. Schurende cult. B-film waanzin voor de nachtcinema. Zo slecht dat het toch weer een acceptabel niveau krijgt. Ik bedoel, fascisme op de maan. Nazi’s in de ruimte. Maankindertjes brengen vol overtuiging de beruchte handgroet. Udo Kier ziet zichzelf als opvolger van de dictator. Niemand weet hoe de maatschappij zich na de jaren veertig heeft ontwikkeld. Ik verwacht totale idioterie. Pure wansmaak. Ongeloof.

Tot mijn verrassing (en lichte teleurstelling) is Iron Sky relatief tam. Bij momenten biedt de wrange premisse scènes voor een potentiële komedieshow, echt spannend of provocerend wordt het nooit. De puberale grap blijft lui hangen in het bizarre uitgangspunt van nazi’s in de ruimte. Verder wordt er eigenlijk bijster weinig mee gedaan. Alsof Timo Vuorensola op de rem stond.

Bang dat hij te ver zou gaan? Gebrek aan creatieve inspiratie? Misschien had hij de dictator toch naar de kern van de Aarde moeten sturen. Iron Earth in plaats van Iron Sky. Wie weet had dat beter gewerkt.

Mijn Letterboxd-score: 2/5

Iron Sky op IMDb.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.