Urban Legend is een “moderne” thriller in een “klassiek jasje” (aldus de making of) die zich dolgraag wil voordoen als de Scream van de ouderwetse kampvuurverhalen. Graag leg ik uit waarom de helemaal niet zo slecht bedachte opzet totaal is mislukt en Urban Legend niet verder komt dan een slap aftreksel van de door Wes Craven geregisseerde horrorklassieker.

Op de eerste plaats maakt Urban Legend de fout om voor de hand liggende griezelverhaaltjes te kiezen. De klassiekers die genrefans wel kennen. Misschien leuk voor de herkenning. Maar waarom geen aandacht schenken aan iets obscuurs, licht schijnen op een verborgen parel?

Het helpt evenmin dat de dader als onverwoestbare Superman uit iedere situatie ontsnapt en razendsnel op verschillende plekken verschijnt. De schijnbaar bovennatuurlijke krachten van de meszwaaiende maniak beschadigen de geloofwaardigheid en maken het lastig om andere potentiële slashers aan te wijzen. Er is gewoon niemand (ook niet Robert Englund) die lekker in het daderprofiel past.

Urban Legend knoopt zich definitief op met de expositiescène (inclusief fucking fotopresentatie voor visuele ondersteuning) in een oud verlaten huis waar de lichamen van de slachtoffers zijn verzameld. Moet best een werkje zijn geweest, om dit voor te bereiden.

Het is dan al lang niet spannend meer. Hooguit humoristisch. De dader gebruikt giechelend het woord “excentriek”. Ja. Natuurlijk. Wat een suffe afgang.

Urban Legend op IMDb.

Mijn Letterboxd-score: 1/5

Je kan mij ook volgen via Bluesky.