Er is een populaire theorie dat Hitler een expeditie naar de kern van aarde zou hebben gestuurd om het bestaan van de Holle Aarde te onderzoeken en daar zijn geliefde Rijk te stichten. Iron Sky draait dit idee om en stuurt de dictator de ruimte in. Geen Holle Aarde maar Bezette Maan. Het kan niets anders of dit moet resulteren in überfoute exploitatie. Schurende cult. … Lees verder Iron Sky
Urban Legend is een “moderne” thriller in een “klassiek jasje” (aldus de making of) die zich dolgraag wil voordoen als de Scream van de ouderwetse kampvuurverhalen. Graag leg ik uit waarom de helemaal niet zo slecht bedachte opzet totaal is mislukt en Urban Legend niet verder komt dan een slap aftreksel van de door Wes Craven geregisseerde horrorklassieker. Op de eerste plaats maakt Urban Legend … Lees verder Urban Legend
Met Final Destination: Bloodlines is de macabare grap van de horrorreeks zes keer trouw herhaald. Geen variaties, geen verrassingen. Alleen de premisse van visioenen en de komst van de Dood. Dan kan ik de afzonderlijke delen net zo goed rangschikken en van puntig jury-commentaar voorzien. 6. The Final Destination: iedereen die aan deel vier heeft meegewerkt moet ik het nageven: ze hadden lef om deze povere … Lees verder 6x Final Destination
Dit is de show van Monsieur Stin. Episode#15: Meeuw. De show wordt ingeleid door een guitig gitaartokkeltje. Vanaf de eerste noot weet je, ah, het is weer tijd voor de show van Monsieur Stin. *guitig gitaartokkeltje* Verteller: hallo lief thuiskijkpubliek! Hoe laat is het? Lief thuiskijkpubliek: het is tijd voor Monsieur Stin! Verteller: dat kan harder! Lief thuiskijkpubliek: tijd voor Monsieur Stin! Verteller: wie? Lief … Lees verder Monsieur Stin #15: Meeuw
“Cinecenter draait Le Comte de Monte-Cristo met pauze?” “Hij duurt bijna drie uur.” “Drie uur…?” “Precies.” “Waarom weer zo vreselijk lang?” “Daarom. Je moet het publiek toch een beetje ademruimte geven, met al die duels en dubbele agenda’s. Maar die honderdtachtig minuten, daar merk je niets van hoor, het avontuur vliegt voorbij.” Een week later. “Nou, ik heb hem gezien, Le Comte de Monte-Cristo. Maar … Lees verder Le Comte de Monte-Cristo
Als Sinners opent met een omineuze voice-over die verteld over oeroude muziekrituelen waarmee het eeuwenoude kwaad wordt opgeroepen en het beeld daarna snijdt naar een onbestendige volle maan tegen een gitzwarte hemel en er een mengsel van horror, maatschappelijke kritiek, geestverruimende gruwel en prachtige tijdloze bluesmuziek wordt gebrouwen, geserveerd door talentvolle spelers (Michael B. Jordan draagt een dubbelrol, Jack O’Connell is opperbest als bloedzuigende langtand … Lees verder Sinners
Drie dagen vis. Waarom klinkt dat toch zo ontzettend oer-Hollands? Alsof de film zich nergens anders zou kunnen afspelen dan in de polder. Het koude kikkerlandje van nuchtere Nederlanders en ingehouden emoties. Elk shot is klein. Bescheiden. Een beetje schuchter zelfs. Niet te veel gedoe, alleen het noodzakelijke. Onderhuidse spanningen van gebutste familiebanden en onuitgesproken frustraties die niet helemaal oplossen maar wel genoeg bieden voor … Lees verder Drie dagen vis
In 2020 moest iedereen thuiswerken. Toen ik voor de allereerste keer achter mijn bureau zat (toen nog met twee best wel zware beeldschermen), wachtend op het eerste telefoontje van de klagende abonnee, was het of de werkstress mijn privédomein binnendrong. Ik hield mijzelf voor dat het tijdelijk was. Thuiswerken gold als noodmaatregel. Als de ziekenhuiscijfers het toelieten kon iedereen weer terug naar kantoor. Maar toch. … Lees verder Herinneringen aan corona #3
Ja ja ja, beste lieve lezer, het is weer die tijd van de maand: film- en serietips van de filmjunk. Het kaf van het koren. De beste en strengste kwaliteitscontrole. Wat moet je nou echt hebben gezien. Een betere selectie van toptitels ga je niet vinden. 4.Mickey 17 (bioscoop) “Mickey 17 had kwalitatief gezien consistenter gemogen en bijt minder hard dan Ho’s doorbraak, het is uiteindelijk … Lees verder Filmtips april 2025
