The Brutalist is een monument. Een kathedraal om in te verdwalen. Het is een film van tegenstellingen: vilein en lieflijk, grotesk en subtiel, groots en intiem, megalomaan en bescheiden. Soms is The Butalist een overweldigende ervaring en had ik het idee dat Brady Corbet zijn publiek op de proef stelde. Dat mag ook wel, vind ik. Er is niets mis mee om het publiek uit te dagen.

Alleen, de vertoning had geen ondertiteling. Daar was ik niet op voorbereid.

Mijn Engels is goed genoeg om de dialogen grotendeels te kunnen volgen. Maar bij een film zo ambitieus en gewichtig als The Brutalist is een extra inspanning niet altijd gewenst. En kon ik Guy Pearce nog redelijk verstaan, Adrien Brody en Felicity Moore spraken met dikke Hongaarse accenten waar ik doorheen moest luisteren. Het helpt evenmin als personages mompelen of overstemd worden door omgevingsgeluiden.

Het is een minimale irritatie die absoluut geen afbreuk doet aan de kwaliteit van The Brutalist. Van de regie tot aan de muziek, montage en het acteerwerk, alles grijpt soepel in elkaar. Maar toch. In plaats van te letten op wat de personages precies zeiden had ik Corbets grootse drama over de Amerikaanse Droom liever echt willen ondergaan.

Ik ga hem nog eens een keer kijken. Met ondertiteling.

Mijn Letterboxd-score: 4.5/5

The Brutalist op IMDb.

Je kan mij ook volgen via BlueSky.