Kijk eens aan. Daar waar de onwaarschijnlijk slechte Terrifier en Terrifier 2 het moesten doen met generieke personages waar ik geen traan om liet als ze door de gehaktmolen gingen, biedt Terrifier 3 karakters waar aandacht aan is besteed. Er is zelfs moeite gedaan voor een beter verhaal, met thema’s als trauma en survivor guilt.

Maar geen zorgen, echt bloedernstig wordt het nooit. Want het komt er kort samengevat toch weer op neer dat Art the Clown staat te popelen om weer aan de slag te gaan. Hij (of het) maakt geen onderscheid tussen kinderen, hulpkerstmannen of kroegtijgers. Iedereen is welkom om aan het mes te worden geregen en een trage en pijnlijke dood te sterven. De scène waarin Art voor Kerstman speelt en kinderen op schoot neemt is een hoogtepunt waarin alles samenkomt. Eén van de betere horrormomenten. En dan moeten de echte gruwelen (iets met een knagende rat) nog volgen.

Met Terrifier 3 bereikt Damien Leone eindelijk zijn doel: een topranzige horrorfilm waarin de grenzen van smaak worden opgezocht en omgehakt, en waar plek is voor een beetje persoonlijkheid. Een knetterbot en zeer geslaagd slachtfestijn dat bij vlagen op de maag, zenuwen en lachspieren werkt. Daar hou ik van. Niet perfect, wel erg goed.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Terrifier 3 op IMDb.