Dracula, ooit bedacht door Bram Stoker, is niet zomaar een leuk bedenksel. De nachtmerrie, waar nu nog over wordt gesproken, drong als één van de eerste monsters door in de populaire cultuur en kent een serieuze nalatenschap. Schrijvers, regisseurs en andere creatieve geesten hebben het schepsel door de eeuwen heen een nieuwe plek gegeven in de griezelhistorie.

Zoals Stephenie Meyer. In 2005 begon zij met de goed verkopende emo-romance van Twilight. Hier geen afstotelijke en door kerkers sluipende bloedzuiger, maar een humeurig model met minimale expressies, doodse goudogen en glitterhuid.

Ja. Precies. De beruchte sparkle.

Als deze vampiers door zonlicht beschenen worden gaan ze schitteren. Alsof hun huid bedekt is met een laagje diamantenstof. Toegegeven, het ziet er prachtig uit, met al die kleurtjes. David Bowie zou goedkeurend knikken.

Maar is het geglitter net zo effectief als verbranding? Voegt het überhaupt iets toe aan de legende? Biedt Meyer nog meer dan het leuke effect? Welnee. Als deze vampier te lang in de zon staat wordt hij hooguit bevangen door stevig ongemak. Gewoon een kwestie van de schaduw opzoeken. Kan hij lekker doorgaan met nonchalant poseren.

Dan vraag ik mij toch een beetje af wat Stoker erover zou zeggen, dat zijn klassieker Dracula zich ontwikkeld heeft tot de verveelde glinstervampiers van Twilight. Volgens mij draait hij zich om in zijn graf.

Mijn Letterboxd-oordeel: 1.5/5

Twilight op IMDb.