Toen ik jaren geleden Deliverance zag haalde ik mijn schouders erover op. Vier stedelingen in kano’s, de ontembare natuur en de vijandige dorpelingen, het deed mij niet zoveel. Zelfs het “squeal like a pig” maakte weinig indruk. Ik denk dat het trage verteltempo en het ontbreken van een mooi afgerond slot boosdoeners zijn geweest.

Omdat Deliverance naam heeft gemaakt als één van de meer “verontrustende” thrillers en die ene scène zelfs de crew deed wegkijken wilde ik hem een nieuwe kans geven. Zou ik nog steeds zo onverschillig blijven over het tragische lot van Ed, Lewis, Bobby en Drew?

Het verschil is als dag en nacht. Ik zie nu niet de vier vrienden op een opwindend avontuur, maar vier stadsmensen die geen idee hebben van waar ze eigenlijk zijn. Een kwartet onbehouwen kerels die de lokale inwoners belachelijk maken. Dat is de bijtende spanning waar ik jaren geleden nog ongevoelig voor was. De afschuwelijke scène waarin Bobby “te grazen wordt genomen”? Nu pas voel ik de plaatsvervangende vernedering. Het ongeloof en de woede.

Met alle daaropvolgende handelingen schuren de vrienden meer en meer tegen hun morele grenzen aan. Totdat het echt fout gaat. Daar zit je dan, afgesneden van alles en iedereen, wetende dat de tragiek van dit avontuur nog lang zal blijven spoken.

Deliverance gaat over vier mannen die vol moed de rimboe exploreren en vervolgens een pak slaag krijgen. De wonden zullen nooit helemaal genezen. Dit is geen film waarbij een verlossende finale gepast is. Ik heb hem gevoeld, deze keer.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.5

Deliverance op IMDb.