Graag had ik meer woorden aan de film zelf willen besteden, ik vond onderstaande situatie net wat prikkelender dan de onderwateravonturen in Vos en Haas Redden het Bos. Bovendien kan ik mijn oordeel bondig samenvatten: de nieuwste van Mascha Halberstad (eerder nog verantwoordelijk voor het prachtige Knor) bevat plaatjes die zo uit een kinderdroom komen, inhoudelijk had het scherper gemogen.

“Waarom doet die sukkel het licht niet aan?” moppert de vrouw. De medewerkers van Kriterion hebben te laat door dat Vos en Haas Redden het Bos in de zaal op de bovenste verdieping wordt vertoond. De film is wel al bezig, er is alleen niemand om de kaartjes te controleren. Als iemand ons eindelijk binnen laat is het zaallicht dus uit. Ik kan dat wel hebben. De vrouw duidelijk niet.

Zij doet een paar stappen naar voren en blijft mopperen echt helemaal niets te kunnen zien. “Ik zie echt geen hand voor ogen, straks struikel ik nog! Is het echt zo lastig die lichten aan te doen?”

Kom op, denk ik. Je bent in een bioscoop. Dan gaat het licht inderdaad uit. En als je geen hand voor ogen ziet is het toch helemaal niet nodig de medewerkers uit te schelden? Die “sukkel” staat nu in de projectiekamer om Vos en Haas Redden het Bos opnieuw in te zetten. Blijf anders buiten wachten.

Als het licht aangaat slaakt de vrouw een diepe zucht. “En de film is ook al begonnen. Ze zijn wel een beetje dom bezig vandaag.” “De film wordt opnieuw ingezet” zeg ik, “dat duurt eventjes.”. “Oh” zegt ze. Ik wil er graag aan toevoegen dat ze wat aardiger mag doen naar de medewerkers en het zo zonde is om vast te houden aan die negatieve energie. Ik hou mijn mond.

De vrouw zoekt een plekje achter in de zaal. Het licht gaat uit. Ik hoop dat zij het donker nu wel kan verdragen.

Mijn Letterboxd-oordeel: 3.5