Als kattenpersoon ben ik dol op die eigenwijze bolletjes wol op pootjes die pas bij hoge noodzaak (zoals de komst van voedsel) hun baasje gehoorzamen. Mijn voorliefde voor katten verklaart vermoedelijk waarom ik een zwak heb voor The AristoCats, de Disney-tekenfilm die echt gaat kroelen als mijn favoriete kater het verhaal komt binnenwandelen: Thomas O’Malley, de enige echte schooierskat, altijd op zoek naar een nieuw avontuur om zijn klauwen in te zetten.

Duchess, de welopgevoede moederkat die met haar kinderkatjes ontvoerd is door butler Edgar (lang verhaal, check IMDB), ziet wel iets in de goedgebekte katercasanova. “Je ogen zijn als sardientjes.” Reken maar dat Duchess haar vacht schoonlikt voor deze buitenkat.

Nog een nostalgisch hoogtepunt: Thomas’ muzikale vrienden, die Duchess en haar kroost uitnodigen voor een onvergetelijke jazz-avond. Zonder zich iets van de buren aan te trekken springen de muzikanten op de piano, zakken door de verdiepingen van het huis en zingen buiten uit volle borst “Niemand swingt zoals als een echte kat!” Na al die jaren kan ik de tekst nog moeiteloos meezingen. In het Nederlands dan. Want met die versie ben ik opgegroeid.

Het kattenavontuur biedt verder niet zo heel veel opzienbarende Disney-magie. Gekeken naar bijvoorbeeld Bambi en Lady and the Tramp is The AristoCats een piepend katje binnen Disneys oeuvre. Pratende dieren waren sowieso gemeengoed geworden. Gewoon een kattenfilm om lekker bij weg te spinnen.

En te blozen trouwens, gezien de best wel dubbelzinnige opmerkingen en woordspelingen in de dialogen en liedteksten.

Het aantal sterren voor The AristoCats staat gelijk aan het altijd kindertjes van Duchess. Zie mijn Letterboxd voor het antwoord.