Paul, het onfortuinlijke personage uit de ontregelende komedie After Hours van Martin Scorsese, had gewoon terug kunnen lopen naar huis. Verdwaald in Soho benoemt hij die optie zelfs hardop. Maar het is, vanzelfsprekend, helemaal niet de bedoeling dat Paul weer thuiskomt.

Hij moet juist steeds verder verstrikt raken in een nachtelijke waanvoorstelling met hitsige, suïcidale en kunstzinnige vrouwen. Iedere mogelijke uitgang wordt resoluut afgesloten en met elke handeling brengt hij zich dieper in de problemen. Paul spartelt uit alle macht tegen, het drijfzand van de nachtmerrie zuigt hem onverstoord naar de bodem.

Het is een droomlabyrint zonder oplossing, een odyssee die nog veel langer door had kunnen gaan. Ik stel mij zo voor dat Paul uiteindelijk uitgeput in slaap valt, wetende dat hij bij het ochtendgloren geen meter verder is gekomen.

After Hours had ook zo’n soort einde, helaas ging het testpubliek er niet mee akkoord. (Want dit laat je ook beoordelen door een testpubliek.) Daarom kwam Scorsese met een ander slotbeeld. Eentje die goed past bij de chaos én getuigt van mededogen met Paul. Het vijlt de scherpe kantjes wel een beetje weg, tegelijkertijd is het schrijnend. En dat is ook best fijn.

Naar verluidt vond Scorsese dankzij dit project zijn liefde voor film terug. Er zit ook een goeie energie in After Hours, met Griffin Dunne als kerel die wil ontsnappen van de gekte. Ik wil wedden dat Scorsese handenwrijvend achter de camera stond en dacht “geen denken aan dat ik Paul terugstuur naar huis. De lijdensweg van deze sukkelaar is veel te leuk.”

Wedden dat jij heel erg graag wil weten hoeveel sterren ik geef aan After Hours? Ja, daar ben jij best nieuwsgierig naar, geef maar toe! Klik hier voor mijn Letterboxd en kom er vanzelf achter.