Wat is er leuker dan muziek luisteren? Het rangschikken! Natuurlijk zijn toplijsten ook maar subjectieve verschijnsels. Tenzij het een ranglijst is van het legendarische tijdschrift Rolling Stone. Vorig jaar oktober kwam de redactie met een update van de 100 beste gitaristen ooit en werd de lijst uitgebreid tot 250 namen. Het is een mooie mix van klassieke en nieuwe spelers, met genres variërend van kabbelende country tot loeizware metal.
Toch mis ik nog drie gitaristen. Ik heb geen connecties met Rolling Stone om deze feedback door te geven, ik heb wel ik een blog om deze drie namen evengoed in het spotlicht te plaatsen. Bij deze drie gitaarspelers die in mijn ogen zeker aandacht verdienen.
- Wes Borland
Als ik het heb over Limp Bizkit is dat niet echt een aanbeveling. Eerder reden tot hoongelach. Maar denk Fred Durst weg en luister alleen naar het gitaarwerk van Wes Borland. Rollin’ (Air Raid Vehicle), Eat You Alive en Gold Cobra klinken dan best prima. Mocht dat niet overtuigen, probeer dan eens Borlands soloproject, Black Light Burns, waarmee hij duistere rock (Lie), ADHD-punk (We Light Up) en nog veel meer geluiden exploreert. Toen ik Limp Bizkit op Lowlands zag liet Borland ook daar zien verantwoordelijk te zijn voor de meer artistieke toets. Waarom hij bij deze band blijft is mij nog steeds een raadsel.
- Adam Jones
Adam Jones, de gitarist van Tool, is vooral geïnteresseerd in syncope en donkere geluidslandschappen. Zo blijft hij rondcirkelen op Lateralus, om af te sluiten met een psychedelische solo. Of hij begint 10,000 Days (Wings Part 2) met het spaarzaam rondstrooien van noten, tot hij zijn gitaar in huilen laat uitbarsten. En dan heb je nog de onnavolgbare riff van Forty Six & 2. Hij kan trouwens ook heel goed raggen, zoals te horen op Tics & Leeches.
- Joshua Homme
Wat is de reikwijdte Joshua Hommes spel?
Hij begon in Kyuss met slepende, door de zon gebakken stonermetal (Green Machine en 50 Million Year Trip (Downside Up)). Daarna werd hij bandleider van Queens of the Stone Age en speelde hij robotachtige woestijnrock (Regular John), tripte hij op hedonisme (Feel Good Hit of the Summer, Lightning Song), kwam hij met nerveuze psychedelische pop (No One Knows), lekker beknopte rock met een spookachtige klank (Little Sister), eenvoudige doch door effecten vermangelde blues (Misfit Love), broeierige indierock (I Appear Missing) en funk en disco (Feet Don’t Fail Me, The Way You Used to Do).
Ja. Ik durf wel te beweren dat Homme een veelzijdig gitarist is die over genregrenzen heen blijft stappen.