Joost Klein. De muzikant die ons gaat representeren op het Eurovisiesongfestival. De winnaar van de Popprijs 2023. Volgens de jury voelt hij perfect de tijdsgeest aan. Jongeren vinden hem fantastisch en herkennen zich in de teksten over psychisch leed. Joost Klein is een podiumbeest. Maakt van elk optreden een feestje. Dan denk ik, hier staat het nieuwe boegbeeld van de Nederlandse muziek.

Waarom dan, als ik in het kader van “laat ik mij eens verdiepen in de hedendaagse Nederpop” zijn muziek een kans geef, hoor ik alleen maar tenenkrommend simplistische beats en rapteksten? Nummers die ook uit de schrijfkoker van een verveelde puber kunnen komen?

Kleins muziek doet mij sterk denken aan zelftherapie. Daar is niets mis mee. Zoveel creatievelingen schiepen meesterwerken door eens flink in zichzelf te wroeten. Maar dit is het soort zelftherapie waarvan ik mij een beetje afvraag of het gedeeld moet worden. Had Klein niet gewoon wat regels in een schriftje kunnen krabbelen en dat schriftje ergens op kunnen bergen? Was het nou echt zo nodig om zijn demonen openbaar te maken?

Misschien heb ik geen binding met de huidige tijdsgeest. Begrijp ik de artistieke genialiteit van Klein niet. En hé, wie weet gaat hij vet scoren op het Eurovisiesongfestival en brengt hij Nederland naar een eclatante overwinning.

Ja. Ik weet het niet.