George Banks (Steve Martin), de sullige held van Father of the Bride, is het toonbeeld van gemiddelde braafheid. Een keurige huisvader die werkt in een schoenenfabriek. Als hij bij thuiskomt de stemmen van zijn vrouw en kinderen hoort is dat het hoogtepunt van zijn dag. Hij is het soort man dat niet zo houdt van veranderingen. Het motto “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” is op Georges lijf geschreven. Dus als dochter Annie, die terugkeert van stage in het buitenland, bij thuiskomst glunderend aankondigt te gaan trouwen, krijgt hij een lichte paniekaanval.

Natuurlijk is het fantastisch nieuws. Maar hij is ook zijn meisje kwijt. Dat moet hij even verwerken. Voor ons, het publiek, is de belangrijkste vraag met wie Annie in het huwelijksbootje stapt. Een rebelse, tegendraadse kerel die Georges ingedutte wereld eens flink op zijn kop zet? Het aloude recept van twee stevig botsende karakters kan zorgen voor lekker beschamende grappen. Progressief tegenover conservatief. Nieuw versus oud. De panikerende vader en de ontspannen verloofde.

Father of the Bride heeft andere plannen. Georges aanstaande schoonzoon Bryan is namelijk net zo braaf als hij. Misschien zelfs nog braver. Geen zonderlinge figuur met een grote mond. Hier staat een nette, welopgevoede jongeman met een kinderwens. Alle reden voor George om rustig te blijven ademen, maar dat levert geen komedie op. En dus blijft hij zich druk maken over een situatie waarover hij zich niet echt druk hoeft te maken.  

De storm in een glas water terzijde vind ik George nogal kleurloos overkomen. Hoeveel leuker is het als hij echt tot het uiterste zou worden gedreven? Een goede scheldkanonnade bijvoorbeeld. Of iets anders onverwachts. Gewoon om de glazuur smeltende zoetigheid te doorbreken.

Dit dreigt te gebeuren als Martin Short verschijnt in de rol van overenthousiaste trouwplanner met onnavolgbaar accent. Hij verzorgt de beste scènes, duwt Martin schaamteloos opzij zodat hij perfect in de schijnwerpers staat. Terwijl zijn tegenspeler nerveus probeert de controle terug te krijgen, is Short veel te druk bezig met zichzelf en het coördineren van de bruiloft.

Dat is de energie waar Father of the Bride baat bij heeft. Helaas blijft de komedie hangen in voorspelbare braafheid. Het is goed voor een paar glimlachjes. Meer niet. Puur familievermaak. Oubollig zelfs. Father of the Bride is doodsbang om buiten de lijntjes te kleuren en houdt zich om die reden krampachtig in. Net als de zeer fatsoenlijke George. Braaf, braver, braafst.