Psycho

Met Psycho wist Alfred Hitchcock een wereldwijde angst voor douches en krassende violen te veroorzaken. Anders dan het mysterieuze The Birds houdt Hitchcock de horror dicht bij de mens en leidt hij het verhaal naar een voor die tijd verbijsterende ontknoping. Inmiddels weet iedereen hoe deze oerthriller afloopt, het maakt Psycho niet minder eng. Integendeel. Marion Crane is werkzaam bij een bank en steelt uit geldgebrek het geld van een klant. Ze vlucht weg en komt terecht bij het motel van Norman Bates.

Lees verder “Psycho”

Life

Life is het soort film dat heel erg graag boven het genre uit wil steken en toch blijft hangen in “de moeite waard maar ook niet meer dan dat”. Het begin is nochtans veelbelovend: een groepje astronauten is in jubelstemming wanneer ze cellen van Mars in bezit krijgen. Direct begint een van hen, Hugh, met het reanimeren van de cellen en na een paar mislukte pogingen geschied een wonder. Er groeit een organisme uit de cellen die reageert op Hugh. Hij doopt dit onbekende buitenaardse wezen om tot “Calvin”.

Lees verder “Life”

Lady Bird

Er zit een scène in Lady Bird waarin het hoofdpersonage met haar vriendin praat over masturberen. Dat het erg fijn is om te doen met een douchestraal. Ik betrapte mijzelf erop dat ik dit een ongemakkelijk gesprek vond. Waarom? Geen idee. Hoe vaak praten mannen in films over seks, klaarkomen, hun pik, masturberen? Het is de normaalste zaak van de wereld, maar als een vrouw erover praat is dit ineens vreemd. Of op zijn minst opvallend.

Lees verder “Lady Bird”

As Above, So Below

Dit is een film die mij aangenaam heeft verrast. Het is geregisseerd door John Erick Dowdle, eerder verantwoordelijk voor het gruwelijke The Poughkeepsie Tapes. As Above, So Below hoort thuis in de found footage genre en volgt een groepje grafschenners die zoeken naar de Steen der Wijzen. In de catacombes van Parijs. Natuurlijk gaat dit mis, natuurlijk wordt er rondgestrooid met vage jumpscares, natuurlijk valt er wat op te merken over deze titel. Toch werd ik gegrepen door de claustrofobische, duivelse sfeer.

Lees verder “As Above, So Below”

Cobain: Montage of Heck

Al sinds mijn dertiende ben ik groot fan van Nirvana. Als er een documentaire verschijnt over zanger/gitarist Kurt Cobain moet ik die natuurlijk gezien hebben. Critici waren unaniem jubelend over Cobain: Montage of Heck. Regisseur Brett Morgan combineert in dit portret interviews met vrienden en familie van de zanger met ingesproken bandjes van Cobain zelf. Bij de eerste kijkbeurt vond ik hem tegenvallen. Ik verwachtte iets anders, meer een kijkje achter de creatieve schermen. 

Lees verder “Cobain: Montage of Heck”

Hart Beat

Het komt zelden voor dat ik plaatsvervangende schaamte krijg bij het zien van een film. Niet dat ik hoge verwachtingen had van Hart Beat. Integendeel. Dit is het soort titel voor tienermeisjes, een publiek dat lekker kan wegzwijmelen bij hunks als Rein van Duivenboden. Hij speelt de rol van Mik, een superpopulaire zanger die per toeval de pittige Zoë ontmoet. Zij moet eigenlijk niets hebben van deze “glitterbal”, natuurlijk ontstaat alsnog een romance tussen de twee. 

Lees verder “Hart Beat”

Sinister

Sinister doet denken aan andere horrorklassiekers (met name The Shining), toch weet regisseur Scott Derrickson zijn film iets eigens mee te geven. Ellison Oswalt is schrijver van waargebeurde misdaden en moet noodgedwongen met zijn gezin verhuizen. Hun nieuwe onderkomen ziet er onschuldig uit, schijn bedriegt: in de eerste scène laat Derrickson zien hoe het vorige gezin werd opgehangen. Ellison weet van de misdaad af, de hangpartij is immers het onderwerp van zijn nieuwste boek. Uit voorzorg heeft hij wel zijn mond gehouden tegenover zijn vrouw en kinderen.

Lees verder “Sinister”

The Godfather

Het moest er een keer van komen: The Godfather. Samen met Citizen Kane en The Shawshank Redemption voert deze titel menig toplijst aan. Francis Ford Coppola kreeg de taak de roman van Mario Puzo naar het witte scherm te brengen. Hij beschouwde de regieklus als een ondankbare taak. Dit was meer een soap, geen artistieke verantwoord film. Omdat hij wel geld nodig had besloot Coppola de klus alsnog aan te nemen. De rest is filmgeschiedenis. In bijna drie uur krijgen we te maken met het wel en wee van de familie Corleone. Vito Corleone staat aan het hoofd van de familie.

Lees verder “The Godfather”

Peter Rabbit (een 4D avontuur)

Recensie 200 is stilletjes voorbijgegaan, voor mijn 300e wil ik iets bijzonders doen. Al is het ook maar omdat FilmBekeken ruim een jaar bestaat en er nog steeds consequent films worden besproken. Vandaar dat ik besloot naar mijn eerste 4D ervaring te gaan: Peter Rabbit. De Nederlandse versie. Ik weet het, dit is een kinderfilm en is ook nog eens Nederlandse ingesproken, het was de enige 4D film die op een voor mij gunstig tijdstip draaide. En dus zat ik in de 4D zaal van Pathé de Munt tussen opgewonden kinderen.

Lees verder “Peter Rabbit (een 4D avontuur)”

Faust

Het is een klassieke volkslegende in de Duitse cultuur en een dankbaar verhaal voor schrijvers, filmers en andere artiesten: de figuur Faust. Met het expressionistische Faust: Eine Deutsche Volkssage maakte regisseur F.W. Murnau een van de bekendste films omtrent deze legende. De duivel Mefisto is uit op wereldoverheersing en gaat een weddenschap aan met een engel. Als Mefisto erin slaagt een mens te corrumperen, is de aarde van hem. 

Lees verder “Faust”