Mijn vader houdt van comfort in de bioscoop. Ik geef hem groot gelijk. Als je ongeveer twee uur lang naar een groot scherm staart dan doe je dat toch het liefst vanuit een fijne luie stoel. Dus toen ik de relax seats van Pathé ontdekte wist ik dat wij voor One Battle After Another, het knetterende nieuwe meesterwerk van Paul Thomas Anderson over politieke idealen, … Lees verder One Battle After Another
Genocide. Dat is wat er gebeurde met de Osage-indianen in de jaren twintig van het vorige decennium. Toen op hun grondgebied olie werd ontdekt konden hebberige Amerikanen de lokroep van het zwarte goud niet weerstaan. Er was wel één kanttekening: de olie kon alleen via erfrecht worden verkregen. Daarom drongen de gelukszoekers via huwelijken het leven van de indianen binnen. Huwelijken die eindigden met raadselachtige … Lees verder Killers of the Flower Moon
Rolling Stone begint zijn bespreking van Don’t Look Up met de volgende twee zinnen: “Adam McKay knows you’re angry. He’s angry too.” Die laatste woorden kan ik beamen. McKay is angry. Heel erg angry. De Netflix-film gaat over astronomen Randall Mindy (Leonardo DiCaprio) en Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) die een enorme komeet ontdekken. De euforie gaat over naar verbijstering als zij zich realiseren dat de … Lees verder Don’t Look Up
Mijn vader wilde dolgraag Once Upon a Time… in Hollywood zien. Ik ook. Dus gingen we er samen naartoe. Deze titel kan gerust de meest geanticipeerde en gehypte film van het jaar worden genoemd. Waarom? Misschien omdat dit Quentin Tarantinos één na laatste film is. Dat het deels gaat over de beruchte Charles Maonson. De aanwezigheid van een sterrencast. Hoe dan ook, Once Upon a … Lees verder Once Upon a Time… in Hollywood
1997 is de filmgeschiedenisboeken ingegaan als het jaar waarin James Cameron een boot liet zinken en elf Oscars won. Titanic groeide uit tot een onzinkbare blockbuster die de kassa’s deed kraken. Leonardo DiCaprio werd een posterboy en maakte zich onsterfelijk met “I’m the king of the world!” Het is nu wat jaartjes later en ik heb mij altijd afgevraagd wat ik nu van de film zou vinden. Met ruim drie uur is Titanic vespreid over twee schijfjes, die de twee delen van de film aangeven: het liefdesdrama tussen Jack en Rose en het zinken van de boot. Cameron maakt de kijker direct duidelijk dat er maar één echte hoofdrolspeler is: de Titanic. De camera vliegt en zoeft om en over het schip, alsof de regisseur zijn nieuwste speelgoed wil laten zien. Kijk mama, helemaal zelf gemaakt! Het is net een groot beest dat trots in het water ligt, klaar om zijn eerste stappen te zetten.
