Maggie Gyllenhaal heeft The Bride! zo stevig volgestouwd met ideeën dat de film net niet uit elkaar barst. Het begint met Mary Shelley (Jessie Buckley, de meer dan terechte Oscarwinnaar van Hamnet) die haar publiek lekker maakt voor een vervolg op Frankenstein en besluit dat Ida (ook Buckley) het nieuwe hoofdpersonage wordt en gebruikt haar als gastlichaam maar voor het verhaal kan beginnen tuimelt Ida … Lees verder The Bride!
Ik heb gehuild. Bij Hamnet. Het gebeurde tijdens een eenvoudige handreiking tijdens de eerste opvoering van Hamlet, als Agnes in de beroemde sterfscène het overlijden van haar geliefde zoontje Hamnet meent te herkennen en eindelijk klaar is om hem los te laten. Afscheid van hem te nemen. Geen aanzwellende violen of kitscherige gebaren. Alleen die simpele handreiking. Stilte. Publieke troost. Weten dat er rust is … Lees verder Hamnet
Men, de nieuwste film van Alex Garland, wordt door de pers beschouwt als “feministische horror”. Met oog op de titel is dat wel een tikje ironisch. Bovendien zou je met dat hokje de andere thema’s in deze koortsdroom tekort doen. Men gaat net zo goed over mishandeling, scheiden, suïcide, heling en manipulatie. Harper (een opnieuw fenomenale Jessie Buckley) trekt zich na de zelfdoding van haar … Lees verder Men
Ik ben een ongeduldige kijker die het liefst vanaf de eerste scène weet waar het verhaal over gaat. Als het iets langer duurt voor de regisseur de plotstukjes aanreikt is het ook prima, het moet niet te lang duren. Zoiets dreigt te gebeuren met The Lost Daughter, de laatste bioscoopfilm die ik kon meepikken voor de nieuwe lockdown. Maggie Gyllenhaal (de oudere zus van) staat … Lees verder The Lost Daughter
