Ik heb gehuild. Bij Hamnet. Het gebeurde tijdens een eenvoudige handreiking tijdens de eerste opvoering van Hamlet, als Agnes in de beroemde sterfscène het overlijden van haar geliefde zoontje Hamnet meent te herkennen en eindelijk klaar is om hem los te laten. Afscheid van hem te nemen. Geen aanzwellende violen of kitscherige gebaren. Alleen die simpele handreiking. Stilte. Publieke troost. Weten dat er rust is gevonden. De pijn blijft. Maar er mag ook weer geleefd worden. Het is goed zo.

Chloé Zhao bouwt zorgvuldig op naar de emotionele climax, laat het rouwverdriet van de ouders stevig borrelen tot de onbevattelijke pijn zich niet meer laat opkroppen. Er passeert heel wat ellende voor de tranendam definitief doorbreekt. Ik voelde het aankomen. Het had geen enkele zin dat tegen te houden.

Klinkt nogal cryptisch allemaal, dat weet ik, maar anders leun ik op een omslachtige en lelijke aanloop naar het punt dat ik wil maken. Schrijf ik een saaie synopsis van de film om mijn waterige ogen te verklaren. Hamnet verdient meer dan dat.

Mijn beste advies, beste lieve lezer, is om dit prachtig gefilmde en diep doorvoelde rouwdrama gewoon zelf te zien. Eens kijken of jij het wel droog kan houden.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Hamnet op IMDb.