Eind 2019 was ergens in China het superbesmettelijke en potentieel dodelijke coronavirus begonnen met slachtoffers maken. Ik maakte mij nog niet zo druk. Ook toen het virus Nederland bereikte dacht ik “het zal wel loslopen.” Pas toen steden over de hele wereld bruusk op slot gingen en er officieel sprake was van een monsterlijke pandemie begreep ik de ernst van de situatie. Vijf jaar later worden herinneringen over deze periode gedeeld. Demonstranten, artsen, critici, long-covid patiënten, onderzoekers, ondernemers en (ex-)studenten delen hun verhalen. Het is een soort van traumaverwerking, denk ik.

Alhoewel ik zo min mogelijk wil terugdenken aan de pandemie is het misschien toch geen gek idee om, bij wijze van therapie, ook mijn herinneringen aan corona een plekje te geven. Veel van die herinneringen hebben zich verstopt in de hersenmist, maar er zijn beelden en momenten die ik nooit meer vergeet. De chocolade-hamsterende man in de Albert Heijn. Mijn collega’s die één voor één naar huis werden gestuurd om daar hun werkplek in te richten. Mijn corona-besmetting en hoe de hersenmist twee dagen heeft gewist. En natuurlijk de vaccinaties en de weerzin en angst die ze opriepen.

Volgens mij is er genoeg stof voor een bundeltje.

Nou ja. Eerst maar schrijven.