Mikey Madison. 

Wie?

Je weet wel.

Ze speelde een paar jaar geleden nog een bescheiden rol in Once Upon a Time… in Hollywood als één van de “familieleden” van Charles Manson. Geen idee dat die actrice Madison heette (ik had sowieso nog nooit van haar gehoord), het personage kan ik mij nog goed herinneren. Een kleine achtergrondrol die moet opvallen. Indruk maken zonder te domineren. Jezelf etaleren maar niet de aandacht opeisen. Probeer dat maar eens, balanceren op zo’n dun koord.

(En ja, ze had daarna nog een grotere rol in Scream maar die film wil ik juist zo snel mogelijk vergeten.)

Madison kan dat dus. En diezelfde Madison speelt net zo gemakkelijk de hoofdrol in Anora, waarbij zij zich met jaloersmakende souplesse plooit naar de bochten van Sean Bakers ietwat zwalkende scenario over de relatie tussen sekswerker Anora en de jonge Rus Ivan.

Denk aan een verknipte variant op Pretty Woman.

Als onvoorspelbaar en vlot van genre wisselend sprookje over liefde en luchtkastelen doet Anora veel goeds (al had ik graag gezien dat Baker eerder een punt plaatste), Madison tilt de maffe vertelling naar een hoger niveau. Wat mij betreft is zij de film. Het schitterende rustpunt in de escalerende chaos.

Laat deze lenige rol haar doorbraak zijn. Want Madison kan nog veel meer dan alleen schitteren op de achtergrond. Een naam om te onthouden.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4/5

Anora op IMDb.