Winnie-the-Pooh: Blood and Honey II. Het vervolg op de gegarandeerde culthit Winnie the Pooh: Blood and Honey. Ik kan, zij het met lichte tegenzin, nog accepteren dat eventueel niet Pooh maar Christopher Robinson verantwoordelijk was voor de gruwelijke slachtingen uit deel één. Ook de ineens pratende Pooh kan ik nog wel verdragen.

Net als het bloedeloze familiedrama en de suffe rol van Scott Chambers als Christopher. Dat alles staat heel erg ver weg van het eerste deel, wie maalt er om continuïteit met dit rariteitenkabinet. Prima. Maar waar mijn muil pas echt van openvalt is de ronduit stupide twist waarmee Rhys Frake-Waterfield een prima horrorparodie laat verdrinken in honing.

Het ergste is dat hij de twist presenteert als een onironische en bloedernstige openbaring. Een dramatische ommezwaai waarmee alles drastisch verandert. Gegoochel met DNA en het broertje van Christopher? Stompzinnige onthullingen over het ontstaan van Pooh en zijn kameraden?

Wat wil Frake-Waterfield hiermee bereiken? Heeft hij aan Poohs honingpot zitten snuiven? Hoe gaat hij dit vervolgen? Dit is geen bezopen grap zoals deel één. Eerder vergezochte flauwekul. Een harde breuk met het opzettelijk foute amateurisme van Winnie the Pooh: Blood and Honey.

Beste Frake-Waterfield, blijf in godsnaam ver weg van dit soort quatsch en hou het gewoon simpel, verdorie. Ieders favoriete honingbeer als grotesk monster is genoeg waanzin.

Mijn Letterboxd-oordeel: 1/5

Winnie-the-Pooh: Blood and Honey II op IMDb.