Na twee documentaires over de Toeslagenaffaire (Alleen tegen de Staat en Sheila versus de Staat) kanaliseerde Stijn Bouma zijn woede via een speelfilm. In De Jacht op Meral Ö. is de Belastingdienst een grote dreigende wolk die boven Meral Özturk hangt, bereid om een allesvernietigende storm los te laten als zij niet heel snel de zogenaamd onterecht uitgekeerde kindertoeslag terugbetaalt. 

Bezwaar maken is onmogelijk. Zoekend naar hulp botst Meral met geagiteerde ambtenaren die alleen oog hebben voor stugge administratieve processen, beaamt een leidinggevende onbewogen dat “op je rug liggen” inderdaad meer oplevert dan regulier dagwerk en snuffelen twee kerels bij een huiszoeking brutaal door haar ondergoed.

Intussen wordt Merals schuldenberg hoger en neemt de paniek toe. Hoe moet dit nou, als alleenstaande moeder van twee kinderen? Rondkomen van driehonderd euro in de maand is overleven. Maar ja, Meral heeft nu het stempeltje “fraudeur” in haar dossier staan. Dat wordt niet meer weggegumd. Dus wordt elke vorm van financiële ondersteuning haar ijskoud ontnomen.

Alhoewel ik zeker kanttekeningen bij De Jacht op Meral Ö. kan plaatsen (traag, kil en afstandelijk, met generieke dialogen en weinig ruimte voor echte verdieping) maakt dit bittere drama over de Toeslagenaffaire evengoed indruk. Verschrikkelijk, hoe een instantie die de maatschappij dient te helpen zich zo tegen de burgers keert.

Tegen de Belastingdienst zeg ik, ga in godsnaam deze film kijken. Aanschouw de door jouw gemaakte puinhopen. En neem verdomme je verantwoordelijkheid.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.0

De Jacht op Meral Ö. op IMDb.