The Crow, de atmosferische cultparel bedekt onder lagen donkere make-up, is voor eeuwig verbonden aan het tragische lot van Brandon Lee. De acteur werd tijdens het filmen abusievelijk neergeschoten en stierf korte tijd later aan zijn verwondingen. The Crow draagt al het aura van depressie en dood met zich mee, de gruwelijke anekdote geeft de film een extra donker laagje.

Ik betrap mijzelf op de vraag welke scènes ná het schietincident werden gedraaid. Wanneer Lee noodgedwongen digitaal in de film werd gevoegd. Hoe hebben de cast en crew het trauma verwerkt? En de acteur die de trekker overhaalde moest ook weer door. Worstelt hij nog met een bijtend schuldgevoel?

Toch probeer ik verder te kijken dan het bizarre ongeval. Dat verdient The Crow namelijk ook. Wat te denken van Ernie Hudsons sarcastische humor? De zelfredzaamheid van Rochelle Davis? Het donkere kleurenpalet van Alex Proyas? De anarchisten die de wereld willen zien branden? De gloedvolle muziek van onder meer The Cure en Nine Inch Nails? Essentiële stukjes die bijdragen aan het gothische karakter van James O’Barrs stripverfilming.

Het is onmogelijk om niet het eerbetoon aan de veel te jong overleden acteur te voelen. Elk beeld ademt de geest van de bezielde man die nog veel meer moois had moeten maken. Tegelijkertijd (niet oneerbiedig bedoeld) hoop ik evengoed dat The Crow in de toekomst meer zal worden dan alleen de postume herinnering aan Lee.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.0

The Crow (1994) op IMDb.