Het kan zijn dat dit stukje hint naar zogenaamde spoilers. Heb je Blink Twice nog niet gezien, dan ben je bij deze gewaarschuwd.

Ik heb Blink Twice vier van de vijf sterren gegeven. Een messcherpe, vileine thriller over minnaressen die zich niet zomaar laten gebruiken en rijkeluismannetjes die zich moeten verantwoorden voor hun weerzinwekkende daden. Het regiedebuut van Zoë Kravitz smaakt naar haute cuisine met daarbovenop de saus van pittige wraak. 

Maar toen ik verder nadacht over de uitwerking van Kravitz’ ontregelende aanval op het patriarchaat zag ik ook de onvolkomenheden. Het script is duidelijk geschreven om de plot een specifieke kant op te duwen. Logica speelt een ondergeschikte rol. Wie bijvoorbeeld gebruikt er nog polaroids? Is Frida zo slim en de rest zo dom? Kon Slater geen betere veiligheidsmaatregelen betalen?

Oké, goed, bij nader inzien had Kravitz nog even het mes in het script mogen zetten. Maar maakt dat van Blink Twice een mindere film? Ga ik strafpunten uitdelen of de score met terugwerkende kracht verminderen omdat er wel erg veel dramatische flexibiliteit wordt gevraagd?

Oh nee. Absoluut niet. Blink Twice heeft zat moois te bieden om zijn tekortkomingen te compenseren. Channing Tatum is perfect als een neurotische, met trauma’s worstelende miljonair. Christian Slater en Haley Joel Osment hebben weer goede rollen te pakken. Simon Rex bouwt verder aan zijn doorbraak (en mag hopelijk ooit weer eens de hoofdrol spelen). Adria Arjona en Naomi Ackie delen een knetterende chemie. En in de laatste scènes gaat het helemaal los met kurkentrekkers, messen, kogels en kaarsen.

Achteraf gezien is Blink Twice niet perfect. Dat hoeft ook niet. Ik weet zeker dit eerder te hebben gezegd maar voor mij is perfectie niet noodzakelijk om iets te appreciëren. Don’t Worry, Darling had dezelfde imperfecties en wist mij alsnog te verleiden voor een hoge score. Mijn cijfer voor Blink Twice blijft dan ook lekker staan.

Mijn Letterboxd-oordeel: 4.0

Blink Twice op IMDb.