Gekeken naar de drie koppen op de filmafbeelding van Con Air verwachtte ik toch echt Nicolas Cage in de rol van psycho. Ik zie hem namelijk niet zo snel de braverik spelen. Ik weet het, Cage heeft dat vaak genoeg gedaan (Pig, Adaptation., It Could Happen to You), maar toch. Zie je hem al voor je als Superman? Dat bedoel ik. En als ik hem zo zie op de filmafbeelding krijg ik niet direct de vibes van een reddende engel.

Con Air heeft andere plannen. Cage mag lekker achteroverleunen in de vliegtuigstoel en de verantwoordelijkheid van goedgebekte mafketel overlaten aan John Malkovich. Het zou mij niets verbazen als de opvallend intellectuele regels speciaal voor hem geschreven waren.

Maar als het gaat om de echte schurken moet er nog iemand anders worden genoemd. Iemand die geïntroduceerd wordt als levensgevaarlijke crimineel (ingepakt als Hannibal Lecter, jawel) en later een bizarre maar oh zo sfeervolle scène in woestijn krijgt. Ik heb het niet over de snorloze Danny Trejo of altijd intimiderende Ving Rhames (perfecte kandidaten, dat wel), maar Steve Buscemi als Garland Greene. Een seriemoordenaar met zijn eigen plekje in de gevangenisfolklore. Een naam waarover alleen ’s nachts in de cel geluisterd wordt.

Het allermooiste is dat deze Garland, op één scène na, geen enkele dreiging vormt. Hij heeft nog een kort acteerduel met Cage (nooit doen, want Cage wint altijd), en dat is het wel, wat hem betreft. Con Air is een smakelijke actiefilm zonder veel logica, zelfs in deze context is Garlands aanwezigheid raadselachtig en totaal overbodig. Als zijn scènes op de montagevloer waren blijven liggen had niemand hem gemist. Tegelijkertijd geeft hij de film wel extra cachet. Met mastodonten als Cage en Malkovich is dat een prestatie.

Eigenlijk had ook zijn kop op de filmafbeelding moeten staan. Buscemi heeft niets te zoeken in Con Air, zijn personage zal nog lang bij je blijven. Dat verdient enige erkenning.

Geen hoogvlieger. Wel erg fijn om eens gezien te hebben.