Gemini Man

Coca Cola. ’s Werelds beroemdste frisdrank is op de één of andere manier betrokken geweest bij het totstandkomen van Gemini Man. Ik kan dit niet hard maken, toch weet ik zeker dat de frisdrankfabrikant deze actiethriller gesponsord heeft. Waarom neemt Will Smith anders duidelijk de moeite om het rode blikje op een salontafeltje te plaatsen, met de woorden “Coca Cola” zorgvuldig op de camera gericht? … Lees verder Gemini Man

Spider-Man: No Way Home

  Spider-Man: No Way Home stond niet hoog op mijn kijklijst. Ik heb de eerste twee films met Tobey Maguire gezien, onder regie van Sam Raimi, daarna was ik even klaar met de heldhaftige daden van de door de stad slingerende superheld. Spider-Man: Homecoming heb ik wel gezien, het deel erna sloeg ik over. De critici en fans waren over zo vol lof over deel drie, No Way Home, … Lees verder Spider-Man: No Way Home

The Rock

Neem de explosies van Michael Bay, het onderkoeld machovertoon van Sean Connery, de poppenkast van Nicolas Cage en de ijzige intensiteit van Ed Harris, gooi deze mannen even in de hogedrukpan, en dan krijg je het knalavontuur The Rock. Harris is generaal Francis Hummel. Hij wil wraak nemen op de overheid, omdat zij jarenlang hebben geweigerd om families van overleden militairen behoorlijk uit te betalen. … Lees verder The Rock

De obsessie van De Filmjunk: Ricky Gervais

Waarom nu deze obsessie? Het derde seizoen van After Life, dat recent is uitgekomen. Bijzonder, wat Ricky Gervais houdt altijd na twee seizoenen op met zijn series. Waarom Ricky Gervais? Ik ken niet veel acteurs die hun bekendheid zo nadrukkelijk met series hebben verworven. Ik beschouw Ricky Gervais echt als serie-man. Omdat hij de series ook zelf schrijft en regisseert, houdt hij de creatieve touwtjes … Lees verder De obsessie van De Filmjunk: Ricky Gervais

Nightmare Alley

Een nieuwe film van Guillermo del Toro? De regisseur van parels als The Devil’s Backbone, Pan’s Labyrinth en The Shape of Water? Ja graag! Ik ben gek op zijn inktzwarte sprookjes waarin buitenbeentjes en fantastische monsters de hoofdrol spelen. In Nightmare Alley blijven de monsters even buiten beschouwing en concentreert del Toro zich op het verdorven karakter van de mens. Ik had mijn kaartje gekocht … Lees verder Nightmare Alley

Layer Cake

Matthew Vaughn en Guy Ritchie vormden twee gangsterfilms lang een gouden combinatie. Toen brandde Ritchie zijn vingers aan de pijnlijke flop Swept Away en kwam de samenwerking tussen de twee mannen tot een bitter eind. Ritchie probeerde in de daaropvolgende jaren met wisselend succes zijn carrière uit de put te halen, Vaughn boekte zelf succes als regisseur. Dat begon in 2004 met Layer Cake. Hij … Lees verder Layer Cake

The Tragedy of Macbeth

Met een goede vriend bezocht ik The Tragedy of Macbeth in Kriterion. Het is een van de jongste titels van dit jaar (het is nog maar februari), desondanks mag het zich al de bijzonderste film van 2022 noemen. Het is namelijk de eerste keer dat Joel Coen alleen de honneurs als regisseur waarneemt. Ter verduidelijking, Joel Coen heeft zijn hele carrière samen met broer Ethan … Lees verder The Tragedy of Macbeth

Wounds

Het zat Armie Hammer jarenlang mee. De blonde reus met blauwe ogen was gelukkig getrouwd, had kinderen en genoot een sterke schermaanwezigheid. Met zijn diverse rollen bewees hij zich als een flexibele acteur die de kijker mee kon nemen op de emotionele reis van zijn personages. En toen, in 2021, werd hij beschuldigd van verkrachting en een fetisjisme voor kannibalisme. Hammer zag zijn leven ineenstorten. … Lees verder Wounds

Licorice Pizza

Licorice Pizza. Ofwel, dropjespizza. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat proeft en wie zo’n smaak pizza heeft bedacht. Paul Thomas Anderson vond het in elk geval een goede titel voor zijn nieuwste film. Waarom? Geen idee. Anderson dacht dat het wel bij de sfeer paste. Ook wat dat betreft tast ik in het duister. Wat heeft een dropjespizza in godsnaam te maken met een … Lees verder Licorice Pizza

De obsessie van De Filmjunk: Andrea Riseborough

Waarom nu deze obsessie? Andrea Riseborough is dit jaar te bewonderen in Please Baby Please, een musical over naar het schijnt seks en gender (iemand The Rocky Horror Picture Show?) Het leek mij wel een mooi moment om Riseborough eens onder de loep te brengen. Waarom Andrea Riseborough? Goeie vraag. Wat is de magnetische aantrekkingskracht van deze actrice? Als ze in beeld verschijnt met geblondeerde … Lees verder De obsessie van De Filmjunk: Andrea Riseborough