Hereditary

De trailer van Hereditary kondigt aan dat deze film van dezelfde makers is als van The Witch, een van mijn favoriete horrorfilms. Ari Aster, maker van Hereditary, heeft alleen niets met The Witch te maken. De cast evenmin. Dus, wie vormt de link tussen deze twee titels? Beau Ferris. Je weet wel. De “Associate producer” van Hereditary en assistent-regisseur van The Witch. Verder is het een volstrekt ander team. Toch een beetje misleidend. Hereditary heeft een hallucinerend beginshot dat het publiek een claustrofobische wereld inzuigt: de camera zoomt in op de slaapkamer van een miniatuurhuisje.

Lees verder “Hereditary”

Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot

Gus van Sant verspilt geen seconde en gooit de kijker meteen in de fragmentarische wereld van Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot. Het begint met een bezoek bij de charismatische ex-alcoholist Donnie, die een groep begeleidt op hun weg naar een nuchter leven. Eén van deze groepsgenoten is John Callahan, die sinds een ongeval rondrijdt in een rolstoel. van Sant laat zien hoe John zijn verslaving overwon en zich opwerkte als populair cartoonist. Hij is het spilpersonage, al er zijn meer figuren die een belangrijke rol spelen en Johns levenspad een cruciale richting op duwen.

Lees verder “Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot”

The Glass Castle

Ik vraag mij af wat er aan de hand is met Naomi Watts. Ze was fantastisch in Mulholland Drive, 21 Grams en de derde serie van Twin Peaks, tegelijk is ze ook in staat een draak van een prestatie neer te zetten. Neem The Glass Castle. Ze moet een hippiemoeder voorstellen, Rose Mary, die samen met haar man Rex vier kinderen grootbrengt. De ene keer verbeeldt Watts haar personage als een springerig, artistiek type, dan weer maakt ze ruzie met Rex, dan weer probeert ze juist een escalatie te sussen. Door de manier waarop ze schakelt tussen de verschillende gezichten zet ze Rose Mary vooral neer als een klein kind waar onmogelijk een pijl op te trekken is. Misschien dat dit zo is bedoeld, op mij komt het onbeholpen over. Gelukkig zijn er nog andere spelers in het spel. Als eerste is daar Woody Harrelson die gestalte geeft aan de extravagante Rex.

Lees verder “The Glass Castle”

Manifesto

Manifesto-®JulianRosefeldt_2015_01bToen ik even geleden in de Filmhallen was voor IT, zag ik een filmposter met de titel Manifesto en de kop van Cate Blanchett. Het zag er fascinerend uit, al was het maar omdat Blanchett er in verschillende gedaantes op voorkomt. Een actrice die zoveel rollen in een film speelt, daar moet wel iets interessants achter steken, toch? Ik kreeg een paar dagen later een mailtje met de vraag of ik Manifesto wilde recenseren. Zulk toeval moet je natuurlijk optimaal benutten, ik kon gewoon thuis de film kijken.

Lees verder “Manifesto”

Spider-Man: Homecoming

Alles wat met The Avengers te maken heeft is naar mijn mening zwaar overhyped. Wanneer ik voor de persvoorstelling de persmap doorlees, ontdek ik dat Spider-Man: Homecoming betrekking heeft op dit megalomane superheldenuniversum. Ruim twee uur duurt de film. Het is lastig om nu nog te zeggen “sorry jongens, ik heb mijn grenzen”. Ach, wie weet valt het mee. Zolang het maar niet de herrie en chaos … Lees verder Spider-Man: Homecoming