Sean Combs: The Reckoning heeft in de eerste drie afleveringen uitgebreid verslag gedaan van Sean Combs’ misselijkmakende wangedrag. Intimidatie, afpersing, mishandeling, ongewenste intimiteiten, ranzige mails en misbruik van machtspositie, om wat te noemen. In de slotepisode is het aan de onafhankelijke burgerjuryleden om hun zuivere en goed doordachte oordeel te vellen. Het groepje heeft Combs’ pr-machine genegeerd en is dus niet onbewust gestuurd om de rapper een lagere straf te geven. Gerechtigheid voor de slachtoffers.

Wat uitspraken op een rij:

“Iedereen had vraagtekens bij het ontvoeringsverhaal.”

“Haar verhaal zat vol emotionele informatie.”

“Je kan niet én genieten van je luxueuze leven én beweren dat je in een giftige relatie zit waar je niet uit kan komen.”

“Die twee waren gewoon overdreven verliefd op elkaar.”

“Er zijn twee partners nodig voor zo’n intense relatie.”

Ik herhaal: intimidatie, afpersing, mishandeling, ongewenste intimiteiten, ranzige mails, misbruik van machtspositie en meer. En toch worden de slachtofferverklaringen smalend terzijde geschoven en komt de gevallen rapper weg met een relatief lage straf.

Ik probeer het te begrijpen. Klopt het dat in de rechtszaal de nuances verdwenen, dat de verklaringen daarom hun geloofwaardigheid verloren en de jury met een ontgoochelende conclusie kwam? Is de documentaire eenzijdig? Ben ik onbewust gestuurd door Curtis “50 Cent” Jackson? Hoe kan iemand met zo’n weerzinwekkend curriculum vitae alsnog zo zelfverzekerd de rechtbank verlaten, wetende dat het oordeel veel erger had kunnen zijn?

Ik stel voor dat de zogenaamd onafhankelijke en niet te beïnvloeden juryleden eens kijken naar de eerste drie afleveringen van Sean Combs: The Reckoning. Dat ze zich daarna nog eens afvragen hoe zuiver hun uitspraak is geweest.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Sean Combs: The Reckoning op IMDb.