In de felicitatie voor oma zit de onthulling van een groot familiegeheim. De onthulling is onnadrukkelijk. Subtiel. Een nonchalante mededeling tussen neus en lippen door. Alsof het niet gaat om een grootse openbaring. Je moet ook echt even nadenken over wat is gezegd. Heeft het te maken met de situatie van zonet? Of…

Oma stamelt dat het een foutje moet zijn. Een verspreking. Het scheelt weinig met het veronderstelde correcte woord. Misschien is het een foute grap? Ze wordt nu in de maling genomen, toch? Alsjeblieft? Want anders is dit een onuitwisbare schandvlek voor de familie. Een zonde waar oma, en de rest van de familie, beslist niet mee besmet wil raken.

Maar dit is geen foutje. Geen verspreking. Geen foute grap. Het is de bittere waarheid waar Shu-Fen en I-Ann mee leven.

Left-Handed Girl laat de schokkende wending kalm inwerken op de personages en gaat dan net zo kalm weer door met het verhaal. Geen dramatische uitsmijter. Dat zou ook niet passen bij de serene regie van Shih-Ching Tsou.

Belangrijker: Shu-Fen en I-Ann hebben na al die jaren de last berustend geaccepteerd. Hoe de twee in de allerlaatste scène reageren op I-Jing vat die acceptatie perfect samen. Meer is niet nodig voor de emotionele finale.

Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.

Left-Handed Girl op IMDb.