In 2020 moest iedereen thuiswerken. Toen ik voor de allereerste keer achter mijn bureau zat (toen nog met twee best wel zware beeldschermen), wachtend op het eerste telefoontje van de klagende abonnee, was het of de werkstress mijn privédomein binnendrong.

Ik hield mijzelf voor dat het tijdelijk was. Thuiswerken gold als noodmaatregel. Als de ziekenhuiscijfers het toelieten kon iedereen weer terug naar kantoor. Maar toch. Nu voelde het oncomfortabel. Niet juist. Gekunsteld. Een oxymoron. Twee werelden die gescheiden moesten blijven kwamen ineens bij elkaar.

Mijn collega’s hadden de situatie berustend geaccepteerd. Wat konden we anders doen? Verzet had geen zin. Werk is werk en dat werk moet worden gedaan. Maakt de locatie dan echt zoveel uit? Nee toch?

Toegegeven, het viel ook wel mee, het thuiswerken. Ook in mijn woning bleef de arbeid gewoon doorgaan. Alsof er, op de omgeving na, eigenlijk niets was veranderd. De wereld stond stil maar bleef wel functioneren.

Prima. Goed. Als dit voorlopig bij het “nieuwe normaal” hoorde dan deed ik wel mee. Maar dit thuiswerken moest ook geen gewoonte gaan worden. Wanneer nodig richt ik zo weer een thuiswerkplek in, ik blijf een kantoortype. Thuis is voor rust. Dat wil ik heel graag zo houden.

Je kan mij ook volgen via Bluesky.