Ik weet dat X-Men: Days of Future Past uitstekend gescoord heeft onder de liefhebbers, mijn voorkeur gaat toch uit naar X-Men: Apocalypse. De oppermachtige En Sabah Nur wil de mens van de aardkloot vegen en ruimte maken voor de mutanten. Op weg naar de dramatische climax worstelt Jean Grey met haar destructieve gave, komt er een oude bekende voorbij en wordt Magneto, getroffen door persoonlijke tragedie, wederom naar de duistere kant gelokt.
Alles wat ik waardeer aan de filmserie, van het vleugje mysticisme tot aan het drama en de fraai vormgegeven actie, komt samen voor een fantastisch hoofdstuk. X-Men: Apocalypse is strijden. Schouder aan schouder of tegen elkaar. Het is de beschadigde broederschap van Charles Xavier en Erik Lehnsherr. De jonge verweesde mutanten.
Dit is X-Men in bloedvorm. Alles op alles om de fans iets moois te geven. Het kan hierna alleen nog maar tegenvallen. Daarom denk ik, het is nu wel klaar. Afgelopen. Zet er na X-Men: Apocalypse lekker een punt achter. Stoppen op het hoogtepunt. Er zullen ongetwijfeld meer verhalen klaarliggen voor het uitdiepen van populaire personages (lees: een excuus voor tegenvallende spinoffs en vermoeiende herhalingsoefeningen) met twee trilogieën die elkaar perfect aanvullen is het wel goed zo.
Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.
X-Men: Apocalypse op IMDb.